Haram yiyen insandan kerâmet beklenmez, böyle şey olmaz, mümkün de değildir. Helal lokma, kalbi nurlandırır, insan daha kolay ibâdet eder. Haram lokma ise, insanı şeytanın oyuncağı yapar.

Birgün İbrahim Ethem hazretlerine dediler ki:

- Efendim, bir genç var, gece gündüz ibâdet ediyor, vecde gelip kendinden geçiyor. Her hareketi kerâmet, uçuyor ve uçuruyor.

İbrahim Ethem hazretleri buyurdu ki:

- Bunda bir iş var.

- Siz de gelin görün efendim, tuhaf bir genç!

- Hay hay, hemen gidelim.

Gidip baktı ki anlattıkları gibi; “Yâ Rabbi! İnşâallah şeytandan değildir.” diye düşündü. Gence dedi ki:

- Delikanlı ben seni çok sevdim. Akşam bana gel de yemek yiyelim.

Delikanlı akşam olunca geldi. İbrahim Ethem hazretleri torbasından bir lokma ekmek çıkarıp buyurdu ki: “Al evlâdım bunu ye!” Genç; “Bismillah” deyip lokmayı yedi. Ancak, bütün hâlleri gitti, bir şey kalmadı. Şaşkın hâlde sordu:

- Hocam, sen bana ne yaptın öyle?

- Ben bir şey yapmadım, sadece ekmek verdim.

- Bendeki kerâmetler ne oldu?

- O kerâmet zannettiğin şeyler şeytandandı. Her tarafın şeytanlarla dolmuş. Helal bir lokma yiyince esas hâlin meydana çıktı.

Sadi Şirazi hazretleri Hindistan’da maymunları nasıl avladıklarını şöyle anlatır:

Maymunun elinin sığacağı bir kavanoza muz koyarlar. Maymun muzu almak için eli açıkken kavanoza elini sokar, muzu eline alınca yumruk yapar. Elini kapatınca kavanozdan çıkaramaz ve yakalanır.

Elini açan kurtulur, elini açmayan, elindekini bırakmayan kurtulamaz. İnsanın başına felâketler eline aldığını bırakamayışından gelir. Eline aldığını bırakabilen saadete kavuşur, bırakamayan felâkete gider. Hiç kimse verdiğinden sıkıntı çekmez, ama aldığından sıkıntı çeker. Cömert olan, vermesini bilen, elini açan her zaman rahat eder. Eli sıkı olan, eli kapalı olan, veremeyen her zaman sıkıntı çeker...