YABANCI GÖZÜYLE ................. İSTANBUL’DA RAMAZAN

Portekizli Miss Julia Pardoe 1835: Türkler son derece misafirperver insanlardır. İster fakir, ister zengin olsun, yemek vakti gelen misafirlerini her zaman iyi karşılar ve sofralarına oturturlar. Türkler kendilerini sadece Allahın kulu sayarlar. Bunun için de dünya mallarına eğreti gözüyle bakarlar. Kendilerinde fazla olan şeyleri de olmayanlara verirler ve bunu bir borç saymazlar.
Fransız Robert Mantran, “16 ve 17. Yüzyılda İstanbul’da Gündelik Hayat” isimli kitabında: Oruç imtihanını Müslüman Türkler öylesine bir karakter gücüyle geçmektedirler ki, Batılılar buna hayran kalmaktadırlar. Ne insanların durumu, ne günlerin uzunluğu ve sıcaklığı, ne iş yorgunluğu, bu nefse hâkimiyetten alı koyabilmektedir.
Avusturya Sefiri Ogier Ghiselin de Busbecq 1554-1562: Bu ay bizdeki perhiz günlerine benzer. Özellikle haram olan şeylere çok dikkat edilir, çok susamalarına rağmen ağızlarını su ile bile çalkalamazlar.
Alman Erwin Rüsehkamp, 1906’da “Germania” dergisinde “Türklerde Ramazan Günleri ve Dini Bayramlar” başlıklı makalesinde: Ramazan sadece Müslümanları değil, İstanbul’da yaşayan bütün ecnebileri de cezbeder. Kadir gecesinde neredeyse bütün İstanbul ayaktadır. Câmiler hıncahınç doludur ve bütün Müslümanlar sabaha kadar ibâdet ederler. Ama beni en çok etkileyen şey bayramlarda yapılan yardımlardır. Bu üç gün boyunca fakirler özel bir şefkatle hatırlanır ve her Müslüman zekât adı altında yardımlar yaparak dînî görevlerini yerine getirirler. 
 1552’de Osmanlı’ya esir düşen İspanyol Pedro, Kaptan-ı Derya Sinan Paşa’nın yanında kölelikten hekimliğe kadar yükselir. 3 yıl boyunca İmparatorluk başkentinde mecburî ikamet eden Pedro, Osmanlı adaleti hakkında şunları yazar: Türk mahkemelerinde, bizde olduğu gibi iltimas mektupları geçmez. Adaletlerinin en iyi tarafı, davaların kısa sürmesidir. Bir dâvâ 30 gün uzadı mı, çok uzun sürmüş sayılır.                                                        TÜRKİYE GAZETESİ        13.07.2015