HATIRA - AHISKA TOPRAKLARINA BİR GEZİ

Babam Murtaza İzzetoğlu, 1944 Ahıska Türkleri sürgününde 12 yaşındaymış. Gürcistan’dan Özbekistan’ın Semerkand vilâyetinin Cuma ilçesine sürgün edilmişler… Büyük çileler çeken babam, daha sonra Özbek muallimlerinin desteğiyle 1959 yılında Alişir Navaî adındaki Semerkand Devlet Üniversitesinin Matematik ve Fizik Bölümünden mezun olmuş. 1989-90 yıllarında Özbekistan’ın Fergana ve Taşkent vilâyetlerinde Ahıska Türklerine karşı meydana gelen soykırım olaylarından sonra mecburen göç ettiğimiz Ukrayna’da iken, Azerbaycan’daki Ahıskalı Türk akrabalarımızı ziyarete gittik.

Tren, Ukrayna’nın Slavyansk şehrinden yola çıktı. Babam ben ve kardeşim Mustafa, 3 kişiyiz. Haşur’da trenden indik ve akşam saatlerinde Borcom yolundan otobüsle Ahıska’ya gittik. Trende, bize eşlik eden ve Türkçe bilen Gürcü arkadaş ile, Temlala köyündeki babamın dostu Gürcü Şota’nın evine geldiğimizde gece olmuştu. Gürcü arkadaşın çağırmasıyle Şota, evinden çıktı ve Babam: “Ola, Şota ne bahiyersin, benim, Murtaza!” dedi. Şota, karanlık olmasına rağmen ay ışığında babamı tanıdı. “Murtaza, sen misin, hoş geldin!” diyerek babama sarıldı. Hepimiz duygulanmıştık. Daha sonra eve girdik. Evde Şota’nın karısı Pupula ve oğlu Timuri vardı. Şota babamla çok güzel Türkçe konuşuyordu. Babama Özbekistan’daki Temlalalı Ahıska Türklerini sordu. Gece yarısına kadar hasret giderdikten sonra, istirahate çekildik. Sabah erkenden uyandık. Dışarı çıktığımızda mis gibi tertemiz bir hava vardı. Etraf yemyeşildi. Şota’nın evinin bahçesinde çeşitli meyve ağaçları vardı. Karısı hepimizi kahvaltıya davet etti. Temlala’nın çeçil peyniri, balı, yayla yoğurdu ve fırında pişmiş sıcacık ekmeğini yedik, çayımızı içtik. Temlala’nın elmasından yedik ve suyundan doya doya içtik ve Azerbaycan’daki akrabalarımıza götürmek için birkaç şişe almayı da ihmal etmedik… Köyümüzden çıkarken mezarlığın karşısında bir fatiha okuduktan sonra, ben içimden gelen büyük bir heyecanla; “Ya Rabbi, şükürler olsun sana, vatanımı gördüm.” diye haykırdım. (Devamı yarın)