SOHBET - KABİR NE DER (1)

İnsanın, dünya, kabir ve ahiret olmak üzere üç hâli vardır. İnsan, Allahü teâlâya ibâdet ederse, dünyada işlerini kolaylaştırır, kabirde ona acır ve ahirette de günahlarını affeder. Kabir, dünya ile ahiret arasında bir geçittir. Kabirde azap vardır ve dünya azapları gibi geçicidir, ahiret azapları cinsindendir.

Ömer bin Abdülazîz hazretleri, bir cenazeyi defnettikten sonra oradan ayrılmaz. Yanındakiler, beklemesinin sebebini sorunca cevaben buyurur ki:

- Kabir bana arkamdan, lisân-ı hâl ile şöyle seslendi:
- Ey Ömer bin Abdülazîz! Dostlarını ne yaptığımı hiç sormuyorsun?
- Ey kabir söyle onlara ne yaptın?
- Onların kefenlerini yırttım, vücutlarını parçaladım etlerini yedim. Onların ellerini kollarından ayırdım. Kollarını, pazularından, pazularını omuzlarından, kalçalarını uyluklarından, uyluklarını dizlerinden, dizlerini ökçelerinden, ökçelerini ayaklarından ayırdım. Sen, kabirlere uğradığın zaman, dünyada iken zengin olanlara; ‘Zenginliğinizden ne kaldı?’, fakirlere de; ‘Fakirliğinizden ne kaldı?’ diye sor. Yine onlara; ‘Dünyada güzel güzel konuştukları dillerini sor. Ne oldu o konuşan dillere, niçin susuyorlar? Dünyanın güzelliklerini seyrettikleri gözlerine ne oldu, niçin şimdi bakmıyorlar, görmüyorlar? Hani nerede o nâzik bedenleri, nerede o güzel yüzleri? Bu çukurun kurtları onlara ne yaptı? Etlerine ne oldu? Niçin o yüzler toprak olmuş? Nerede o güzellikler. İşte onların uzuvları tamamen ortaya çıkmış, paramparça olmuş. Halbuki dünyada güzel bir hayatları vardı. Dünyaya dalıp, salih amel yapmadılar, ahireti unuttular. Fakat ölüm, kendilerini yakalayıverdi. Dostlarından ayrıldılar. Buraya, şu sessiz sedasız yere geldiler. Vücutları çürüdü. Başları boyunlarından ayrıldı, âzâları parça parça oldu. Göz bebekleri yanaklarına akıp gitti. Ağızları kan ve irinle doldu. Kurtlar, böcekler, bedenleri üzerinde gezer oldu. Bir müddet sonra, kemikleri de çürüdü. Onlar, dünyadaki rahatlıklarını bırakıp, bu dar yere geldiler. Arkalarında bıraktıkları çocukları yetim kaldı... (Devamı yarın)