Arap hükümdarlarından birine Leylâ ile Mecnûn’un hikâyesini anlattılar. “Bunca faziletine, belâgatine rağmen çöllere dalmış, iradesinin dizginini elinden kaptırmış!..” diye Mecnûn’un perişanlığını sayıp döktüler.

Hükümdar, Mecnûn’u huzuruna getirtip dedi ki:

“İnsanlık şerefinde ne kusur gördün de hayvan tabiatına girip insanca yaşamayı terk ettin?”

Mecnûn inleyerek cevap verdi:

- Nice gerçek dostlarım, Leylâ’yı sevdim diye beni kınadılar. Ama onu birgün görmüş olsalar, bana hak verirlerdi.

Hükümdarın gönlüne Leylâ’yı görme arzusu geldi. Bunca fitne-ye sebep olan güzelliği bilmek istiyordu. Kızı bulmalarını emretti.
Adamları, Arap kabilelerini dolaştılar. Leylâ’yı getirip hükümdarın karşısında durdurdular.

Padişah onun şekline baktı. Kara yağız, zayıf endamlı bir kızdı. Leylâ, gözüne hakîr göründü. Kayda değer bir güzelliği yoktu. Mecnûn, hükümdarın gönlünden geçenleri anladı. Dedi ki:

- Padişahım, Leylâ’ya Mecnûn’un gözü ile bakmalısın ki, ancak o zaman eşsiz güzelliğini farkedersin.

Sâdi Şirâzi (Bostan ve Gülistan)