Leyla Yenge’nin cenaze namazını kılmak için bekliyorduk. Hava yağmurluydu ve musalla taşındakinden başka herkesi etkileyen yağmur sebebiyle câminin  avlusundaki çay ocağına girmiştik. Boş bir sandalyeye oturup, buğulu camlara vuran yağmuru seyre koyuldum. Bir süre sonra yanımdaki sandalyede Elektrikçi Cafer Usta’yı fark ettim.

Çarpıla çarpıla elektrikle bile dost olmuş, heybetli vücuduna inat yumuşak huylu, güler yüzlü, yılların emektârı Cafer Ağabey…  Dalgındı. Selam verince, kendine geldi:

- Kimin cenazesi bu, diye sordu.
Söyledim. Derin bir nefes alıp verdi:
- Gerçi, ne fark eder ki… Gidene Allah rahmet etsin. Hepimiz aynı yolun yolcusuyuz abiciğim, ha bugün, ha yarın.

x   x   x

Ertesi sabah kahvaltıda Türkiye Gazetesi’ni okurken gördüm: “Cafer Ağabey vefât etti” diyordu, üçüncü sayfada… “Ha bugün, ha yarın.” dediği günün “yarın”ında ölmüştü.

Mimar Sinan, 1490 yılında Kayseri’nin Ağırnas köyünde doğup, 9 Nisan 1588’de İstanbul’da vefât etti. Küçük yaşlarında İstanbul’a gelip tahsilini tamamlayıp orduya katıldı. Çaldıran, Mısır, Tebriz, Bağdat, Rodos ve Belgrad’ın fetihlerine katıldı. Suriye, Mısır, Irak, İran, Balkanlar, Viyana’ya kadar  birçok yer gezdi. Sonra başmimar olarak vazifeye getirildi.

Mimarlık dönemine ait bilinen eserleri: 84 câmi, 53 mescit, 56 medrese, 7 darülkurra, 20 türbe, 17 imaret, 3 darüşşifa, 5 su yolu kemeri, 8 köprü, 20 kervansaray, 36 saray, 8 mahzen, 48 hamam...

Hiçbir eseri diğer eserine benzemedi. En büyük eserleri, Süleymaniye ve Selimiye Câmileridir.