Yaprak raks ederken rüzgâr önünde,
Hazâna dönüşür, güz gelir geçer.
İnsan acze düşer ömrün sonunda,
Dışın şöyle dursun, öz gelir geçer.

Allah için çalış, sakın ha durma,
Dostunu iyi bil arkadan vurma,
Dünyada kimsenin kalbini kırma,
Yapılanlar kalır, söz gelir geçer.

Canım fedâ olsun yâri bilene,
Günah lekesini kalpten silene,
Dayan bu dünyada başa gelene,
Mevsimler tükenir, yaz gelir geçer.

Azdıkça azıyor şu nefis atı,
İnkârla kirlenen kalpler çok katı,
Pek uzun sandığın dünya hayatı,
Sağnak yağmur gibi, tez gelir geçer.

İnsan Mevlâsından ümit keser mi?
Gül dalına konan bülbül susar mı?
Seven, sevgiliye bilmem küser mi?
Sitemle karışık, naz gelir geçer.

Kara’m içindeki benliği yaksa,
İlim de irfan da zirveye çıksa,
Her kimin kalbinde imanı yoksa
Ne söylesen ona, vız gelir geçer.

Hanifi Kara

Δ Taşı delen suyun kuvveti değil, damlaların sürekliliğidir.      (Brezilya)
Δ Sis yelpazeyle dağıtılmaz.                  (Japonya)
Δ Şöhret kabiliyetin gölgesidir.              (İngiltere)
Δ İnsan dışı ile karşılanır, içi ile uğurlanır. (Moğolistan)
Δ Ağaç ne kadar yüksek olursa olsun, yaprakları yine de yere dökülür. (Çin)
Δ Altın ateşle, kadın altınla, erkek kadınla imtihan edilir.             (ABD)
Δ Gerçek sevgi ayrılıkta unutulmaz.         (Belçika)
Δ Biri öteki kadar zengin olunca, kardeşler birbirlerini severler.    (Uganda)
Δ Başkasını azarlar gibi kendini azarla, kendini af eder gibi başkasını affet.
(Çin)
Δ Bir adam en çok sevgilisini, en iyi şekilde ailesini, en uzun da annesini sever.       (İrlanda)
Δ Yalan dört nala gider, gerçek adım adım yürür, fakat gene de vaktinde yetişir.                 (Norveç)