HATIRA - BU KIZ KİMİ İSTİYOR

... Bir genç kız vardı... Daha yeni mezun olmuştu Tıp Fakültesinden. Tanıdığı yakın çevresi, komşuları, hep bu kızı oğullarına almak istiyorlardı. Zenginlik derseniz onda. Mal mülk onda. Boy pos onda, güzellik onda, zekâ onda. Üstelik bir evin bir kızı. Derken, onlarca talibini, elinin tersiyle iten genç ve güzel doktor hanım, bir taksi şoförüne “he!” deyiverir. Önce bu söze inanmaz ailesi.

- Sen aklını mı oynattın kızım? Hiç şoförle evlenilir mi?
- Neden olmasın anne? Ben onunla evlenmek istiyorum.
- Ama kızım sen bir doktorsun? Bizim bir çevremiz var.
- Ne dersen de anneciğim! Ben enine boyuna düşündüm. Sonra da gönül rahatlığı ile aldım bu kararı.
- Kızım, iyi güzel de ne buluyorsun onda bilmem ki?
- Anneciğim, o genç, bizim çevremizde tanıdığım, entel olmak sevdasıyla saç uzatan, kulağına küpe taktıran kadınlaşmış gençlerden değil. O, her göz göze gelindiğinde, çıtkırıldım hareketlerle, kadınların kullandığı; “Ay pardon!” sözlerini kullanacak kadar kibarlık taslayan kızlaşmış gençlerden değil. O, kız arkadaşından bir aferin alabilmek, veya onu bir kerecik olsun güldürebilmek için, okul çıkışında, otobüste, şurada burada, maymunlara bile taş çıkartacak kadar şaklabanlık yapan palyaço rûhlu gençlerden değil. O, duruşuyla, oturuşuyla, konuşuşuyla tam bir Anadolu erkeği. Bana göre; kadın nasıl kadınca hareketleriyle güzel olursa, erkek de erkek hareketleriyle güzeldir. Erkek dediğin yiğit olmalıdır. Ciddi olmalıdır, vakur olmalıdır. Paralı olmuş, şöhreti olmuş veya şunu varmış, bunu varmış, eğer erkek olamamışsa hiç önemli değil benim için. Ben “kadın” isem, “erkek” olanla evlenirim.

Annesi kızına diyecek bir şey bulamıyor ama, kızının bu garip fikirlerini, “büyülenmiş” olarak yorumlayıp, kocasına açmakta gecikmiyor. Bunun üzerine ailesi yoğun bir baskı uyguluyor genç doktora. Genç kız, ailesinin yoğun baskısına rağmen, birgün evi terk ediyor.

Kızın ailesi yanıp kavruladursun, kız, şoförle buluşup, nikâhlarını kıymam için doğruca bana geldiler.

K. Sabiha Ayaydın
Kırıkkale