Sabır; dert ve elemi şikâyet etmemektir. Üç şeye sabreden, büyük derece kazanır:

1- Herhangi bir belaya sabretmenin 300 sevabı vardır. Belaya çare, deva aramak, duâ etmek, sabır sevabını azaltmaz.
2- islâm bilgilerini öğrenirken zahmet çekmeye ve ibâdetleri yapmaya sabretmeye, Cennette 600 derece verilir.
3- Günah işlememek için sabretmek. Nefsin arzularına sabretmenin 700 derecesi vardır. Musibet için de her nefesi için ayrı bir derece ve sevap alır. Malın, evlâdın gitmesi büyük musibet olup, Allahü teâlâ; “Bunlara sabredenleri, terazi başına getirmeye hayâ ederim.” buyuruyor.         

İslâm Ahlâkı,: 260

30 Ekim 1918’deki Mondros Mütarekesi’nden 14 gün sonra, 13 Kasımda itilaf devletlerinin İstanbul Boğazı’na demirlediği 55 adet harp gemisinden o gün  İstanbul'a 3.500 asker çıkarıldı.

16 Mart 1920’de de güzel İstanbul’umuz, Osmanlı Devleti’nin ve milletinin tarihî düşmanı sömürgeci İngilizler tarafından resmen işgal edildi. Bu işgal Anadolu’da büyük tepkiler uyandırdı. Şehrin caddelerinde düşman ordularının subayları, askerleri geziyor, bazı evlerde düşman bayrakları dalgalanıyordu.

Beyoğlu gibi azınlığın çoğunlukta olduğu semtlerde zafer şenlikleri düzenlenirken, Türklerin oturdukları semtlerde halk kan ağlıyordu. İngiliz askerleri şafakla beraber Şehzadebaşı’ndaki bir karakolumuzu basarak silâhsız bando erlerini süngüleriyle delik deşik etmişlerdi. Yerli Ermeni ve Rumlar iyice azıtıp, işgalcilere muhbirlik ve kılavuzluk yaparak birçok Türkü tutuklattılar. Vapurlarda 1. mevkide işgalci ordu mensupları, Türkler ise 2. mevkide seyahate mecburdu. İstanbul dışına çıkmak herkese yasaktı.

İşte bugün, o acı günün yıl dönümüdür. 9 Eylül 1922’de Yunanın Ege denizine dökülmesi üzerine, İstanbul’da dört yıldır kan kusturan zalim işgalciler, can derdine düştüler. Düşman kuvvetleri 2 Ekim 1923’te Türk bayrağını ve donanmasını selâmlayarak İstanbul’u boşalttılar.