“... Bütün insanlara ait olan Türk hayratı; cemiyet, fert, ölü ve dirilere aittir. Bütün Türkiye’de imaret denilen misafirhaneler vardır. Buralarda hangi dine mensup olursa olsun, bütün fakirlere ihtiyaçları nisbetinde yardım edilir. Hiçbir ayrım yapılmaksızın bütün yolcular buralarda üç gün kalabilirler ve kaldıkları müddetçe her öğün yemek yedirilir. Buralar çeşmelerle süslüdür. Bazen bu çeşmelerin suları büyük masraflarla çok uzak mesafelerden getirtilir. Misafirhanelerde atlar için büyük ahırlar vardır. Şehirler ile yol boylarında bu imaretlerden başka, herkese kapıları daima açık duran ve Kervansaray denilen binalar da vardır.

Bazı Türkler de, hayrat olarak yol boylarında yolcuları susuzluktan kurtarmak için çeşmeler yaptırırlar. Bazıları da şehirlerde sokaklardan gelip geçenler için sebiller yaptırır. Bunların içinde tıpkı dairelerde olduğu gibi, aylıklı memurlar vardır. Vazifeleri, isteyenlere su vermektir. Gene aynı hayrat ve hasenat duygusu, kimisinin nehirler üzerinde köprüler yaptırmasına, kimisinin de yolları tesviye etmelerine, temizletmelerine ve kaldırım döşetmelerine sebep olur...”

 Fransız seyyah Du Loir (1654)

MALZEME: 8 enginar, 2 yemek kaflığı un, 2 patates, 2 havuç, 2 bafl soğan, 1 limon suyu, 1 çay bardağı zeytinyağı, 1 tatlı kaflığı toz fleker, tuz.
YAPILIŞI: Bir kabın içine 10 bardak su, un ve yarım limon suyu konup karıştırılır. Kararmamaları için, başka bir kaba, yarım limon sıkılmış su içine, kabukları soyulup temizlenen enginarlar atılır. Enginarlar, sudan çıkarılıp bir tencereye dizilir. Nohut büyüklüğünde doğranmış patatesler, havuçlar, doğranmış soğan, zeytinyağı, toz şeker, biraz tuz, yarım limon suyu konur. Üzerine unlu su da konup, suyunu çekip yumuşayıncaya kadar önce kuvvetli, sonra orta hararetli ateşte pişirilir.