1700’lü yılların başında, Poltova’da Rus Çarı Deli Petro’ya mağlûp olup, Osmanlı Devleti’ne sığınan İsveç Kralı Demirbaş Şarl, Türkler hakkında şöyle demektedir:

“Poltova’da esir oluyordum, bu benim için bir ölümdü. Kurtuldum. Buğ nehri önünde tehlike daha kuvvetli olarak belirdi. Önümde su, ardımda düşman, tepemde alevler püsküren güneş... Su beni boğmak, düşman beni parçalamak ve güneş beni eritmek istiyordu. Gene kurtuldum. Fakat, bugün esirim. Türkler’in esiriyim. Demirin, ateşin ve suyun yapamadığını onlar yaptılar. Beni esir ettiler. Ayağımda zincir yok, zindanda da değilim. Hürüm, istediğimi yapıyorum. Lâkin gene esirim. Şefkatin, alicenaplığın, asaletin, nezaketin esiriyim. Türkler beni işte bu elmas bağa sardılar. Bu kadar şefkatli, bu kadar alicenap, bu kadar asil ve bu kadar nazik bir milletin arasında hür bir esir olarak yaşamak, bilseniz ne kadar tatlı...”

Ali’nin 7, Hasan’ın 8 elması var. Cemil’in ise hiç yok. Üçü birden elmaları eşit olarak yerler. Cemil de yediği elmalara karşılık onlara 30 ceviz verir. Ali ile Hasan bu cevizleri elmaların oranına göre, nasıl pay etmeleri lâzımdır?(Cevabı yarın)

Birinci Cihan Harbi’nden yaralı ve yorgun çıkan Türkiye’nin toprakları düşman kuvvetlerince paylaşılmıştır. İşte bu günlerde 28 Mart 1920’de, Gaziantep’in yiğit evlâdı Şahin Bey, Antep’e girmek isteyen koskoca Fransız ordusuna karşı çok az sayıdaki arkadaşları ile, silaha sarılıp dövüşürken şehit düştüler. O gün düşman askeri ancak Şahin Beyin cenazesine basarak Antep’e girdi. Antep’in yakın tarihimize şan veren savunma destanı da o gün başladı. Nice yiğit harman oldu. Dağlar seda verdi; yer gök inledi.

Koca yıl süren çetin boğuşmadan sonra, Fransız askeri gayrı Antep’te duramazdı. Antep müdafaası sonunda, 25 Aralık 1921’de Kale’ye ay yıldızlı bayrak yeniden çekildi.

Ve çok sürmedi. Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde, Antep’e “Gazi” ünvanını veren kanun kabul edildi.