• Dünya demek; kalbi Allahü teâlâdan gâfil eden, O'nu unutturan, kalbe Allahtan başkalarını getiren, şeyler demektir.
  
• Kadın, çocuk, mal, rütbe, mevki düşüncesi, Allahü teâlâyı unutturacak kadar ileriye giderse, dünya olur.
  
• Dünya muhabbeti günahların başıdır. Dünyayı sevmekten kurtulmak, ibâdetlerin başıdır.
  
• Dine uymakla zînetlenen kimse, dünya zararından kurtulmuş olur ve ahireti kazanır. Kur'ân-ı kerîmde zem edilen, yani kötü denilen dünya, haramlar ve mekrûhlardır. Mal kötülenmemiştir.
  
• Dünyayı terk etmek demek, ona düşkün olmamak, kıymet vermemektir. Ona düşkün olmamak da, varlığı ile yokluğu eşit olmaktır.
  
• Dünyayı ele geçirmek için, ahireti vermek ve insanlara yaranmak için, Allahü teâlâyı bırakmak ahmaklıktır. Dünyaya düşkün olanlarla arkadaşlık etmek, öldürücü zehirdir.
  
• Dünyaya gönül kaptırmayan, mal, mevki, şöhret kazanmak, başa geçmek sevdasında olmayan din âlimleri, ahiret adamlarıdır.      

Müjdeci Mektublar'dan

Osmanlı Devleti tarihinde, Bağdat iki defa fethedilmiştir. Kânunî Sultan Süleyman Hânın, 6. Seferi 1533’de İran üzerine olmuştu. Bu seferde İran’ın birçok eyaletleri Osmanlıların eline geçti. 13 Temmuz 1534’te Tebriz ve 28 Kasım 1534’de de Bağdat fethedildi. Abbâsîlerin 500 yıllık taht şehri olan ve İmâm-ı Âzam Ebû Hanife hazretlerinin kabrinin bulunduğu şehir Osmanlıların eline geçti.

Sultan IV. Murad Hân zamanında Safevî Devleti’nin elinde bulunan Bağdat şehri, bizzat padişahın katıldığı Bağdat seferi sonunda, 40 günlük kuşatmadan sonra teslim olmuştur. (24 Aralık 1638) Sultan IV. Murad Hân, fetihten sonra, Safevîlerin yıktığı İmâm-ı Âzam türbesini ziyaret etmiş, tamir ve tezyin ettirmiştir.