ŞİİR - MEDİNE- KÂBE- NUR DAĞI (HİRA)

Hizmette Hak dine, güvenir kendine.
Sığamaz bendine, fisâl yok fendine.
Hudutsuz hazîne, aşk misafirine.
Medine: Define, Medenî: Medine.
Söyleyin, meddi ne? Söz yetmez medhine!
Ver, yetsin ceddine, cevap al, sevgine!
Sevgine sevgi ne? Göstersin sevgi ne!
Yürü git cengine! Eş mi var dengine?
Tek ebedî sîne, Hak Sevgilisine!
Hizmette Hak dine, güvenir kendine.

M. Halistin Kukul (Mekke 13.03.2009)

Kâinat sırrının merkezi yapı;
Yapı ki, kalblerin sonsuz mihrabı.

Onda birleşiyor bütün cihetler;
Ordan açılıyor uhrevî kapı.

Beyt-i Mamur Kâbe Allahın Evi;
Okunur cümle an Rabbin kitabı.

Duyarım, duyarım en sessizlikte,
Resûlullah ile gelen hitâbı.

Her kez açtırırım iman gülümü;
Her dem düşünürüm her bir hesabı.

Kâinat sırrının merkezi yapı;
Yapı ki, kalblerin sonsuz mihrabı.

M. Halistin Kukul (Mekke 17.03.2009)

Ey Nur Dağı, Nur Dağı, müminin sürûr dağı!
Resûlle inen kitap, şerefli gurur dağı!
İmdatlara yetişir, sevgi bulunur dağı!
Âlemlerin Rabbinden, Emîn olunur dağı!
Resûl-i ekrem ile kinden durunur dağı!
Seyrettikçe bu dağı, feyiz solunur dağı!
Zamanın her ânında, Kur’ân okunur dağı!
Taşına, toprağına, nakış dokunur dağı!
Kötülükten, hasedden, gönül korunur dağı!
Ey Nur Dağı, Nur Dağı, müminin sürûr dağı!

M. Halistin Kukul (Mekke 18.03.2009)