Altı aylık olduğumu, ben değil annemle babam söylediler. Artık durumumu biraz biraz anlatabildiğimi de kendi aralarında konuşuyorlar.

Şimdi onları çok iyi anlıyorum! Ne zaman uyumam ve yemek yememi istediklerini, banyomu yaptırırlarken, bunun hoşuma gitmesini dilediklerini, hepsinin, hepsinin farkındayım. Halbuki, onlar beni hemen hemen hiç anlamıyorlar; söylenip duruyorlar:

"Altı mı ıslak?"

“Acıktı mı?”

"Susadı mı?"

“Gazı mı var?”

"Uykusu mu geldi?"

“Bir yeri mi ağrıyor?”

"Neden huysuzluk ediyor?"

Artık birbirimizle daha iyi anlaşabiliyoruz. Verdikleri mama hoşuma gitmediği zaman ağzımı sıkı sıkıya kapatıp, kafamı yana çevirmeyi öğrendim. Kaşığı çarparak mamayı etrafa saçıyorum. Böyle yapmasam her mama verişte zorla kusturacaklar. Karnım doyduktan sonra da zorla yedirmeye çalışıyorlar.

Keyfim isterse "Anne" yahut "Baba" diyebiliyorum, karşılığında da bir kucak dolusu öpücük alıyorum. Tabii, kendi kendime de kıs kıs gülüyorum.

Biberonun veya su bardağının elimden kayıp gittiğini, biraz gayret edersem şuradan şuraya gidilebileceğini biliyorum ama, bazan nazlanıyorum. Büyüklerim de her dediğimi yapmaya çalışıyorlar. En büyük silahım, bağırıp çağırıp etrafı velveleye vermek... Bezimi taktırmamak için, tepinip annemi kızdırıyorum. Sabah sütüm veya mamam gecikince de çığlığı basıyorum. Salıncağımın sallanışı, ben uyumadan durursa yine ağlamaya devam ediyorum. Uyumak istemezsem yataktaki herşeyi yere atıyorum. Mızırdanarak kalkıp oturuyorum...

13 Eylül 1921’de Sakarya Meydan Savaşı’nı kazanmıştık. 22 Ağustos’ta Polatlı yakınlarında Sakarya nehri civarında başlayan ve 21 gün, 21 gece süren bu meydan savaşında, Türk köylüsü, kadını ve erkeğiyle, kahramanca çarpışmış ve Anadolu’nun içlerine kadar ilerleyen Yunan kuvvetlerini tam bir bozguna uğratmıştır. Savaşa katılan Türk kuvvetlerinin toplamı 88 000, Yunan kuvvetlerininki ise 120 000 kişi idi. Yunanlıların bu savaştaki insan kaybı 40 000, Türklerin ise 20 000 kadar oldu.