Yakında yaptığım bir Orta Doğu seyahatinde, Türkiye’nin Araplar nezdinde itibarının arttığını müşahede ettim. Daha önceki senelerde uzun müddet Arap ülkelerinde yaşadım. Tahsil yaptım. Arapları hasbelkader tanıma imkânım oldu. Ekserisinin Türklere karşı sempatisinin bulunduğunu gördüm. Osmanlı devrini hasretle anıyorlardı. Temiz, görgülü, misafirperver insanlardı. O zamana kadar Araplar aleyhinde işittiklerimin ne derece yanlış olduğunu da yine böylece anlamış oldum.

Arap dünyasında bilhassa iki Osmanlı padişahının müthiş itibarı vardır. Birisi İstanbul’u fethederek Hazret-i Peygamber’in müjdesine kavuşmuş olan Fâtih Sultan Mehmed Hân; ikincisi de Filistin’i ne pahasına olursa olsun Siyonistlere teslim etmeyen Sultan Abdülhamid Hân.

Bosna’daki dahilî harp esnasında Medine mescidinde tanıştığım çok ihtiyar Yemenli bir seyyid bana; “Bosna’nın Müslümanlığı Fâtih Sultan Muhammed Hân sayesindedir. Bosnalılara ancak siz yardım edebilirsiniz. Vazifenizdir.” demişti.

Osmanlılar, İslâm dünyasında büyük bir prestij kazanmış; diğer Müslüman unsurlar, İslâmiyete yaptıkları hizmetlerden ötürü Osmanlılara minnet hissetmişlerdir.

Arapların neredeyse tamamı, İslâm dünyasındaki ezilmiş, sinmiş hâlin, Türkiye sayesinde yok olacağına inanmaktadır.

Orta Doğu’nun hangi ülkesinde nereye gidersem gideyim Türk olduğumu öğrenince bir itibar gösterirler. (Devamı yarın)

Bazen acı bazen hüzün,
Keder dolmuş yine yüzün,
Ayrılmaz üstünden gözüm,
Vefâkârsın babacığım!..

Hiç yoruldum demezsin sen,
Batmayan bir güneşsin sen,
Bizden ayrı yerdesin sen,
Cefakârsın babacığım!..

Biliyorum döneceksin,
Yine beni seveceksin,
“Canım yavrum!” diyeceksin,
Bekliyorum babacığım!..

A = 14, B=10 defa döner.