Hangi titri taşıdığına bakılmaksızın soluğu ‘tabutluk’ta alırdı. Bugünkü nesil bu kelimeyi duymamıştır bile.

İster inanın ister inanmayın 1944’ün İstanbul’u, gürültüsüz bir belde idi. Çıt çıkmazdı diyebilirim. Caddeler bile boştu. Kimse avare avare gezmezdi. Ancak sinema çıkışları kalabalık olurdu.

Kadın erkek başı açık sokağa çıkılmazdı. Haytalık alâmeti idi. Şapka, eşarp, baş örtüsü, hanımlarımız mutlaka başlarını örterlerdi. İstanbul’da erkekler Avrupa usulü şapka giyerlerdi. Başkent Ankara’da şalvar, çarık, kasket giymiş, başını bağlamış erkek, Avrupa usulü giyinmemiş kadın, şehre sokulmaz, polis çevirirdi.

Otobüs yoktu. Şehir ulaşımı tramvay ve kısa bir metro (Tünel) ile yapılıyordu. Taksiye binmek gerçek zenginlerin harcı idi. Dolmuş denen çok kişinin bindiği taksi o yıllarda İstanbul’da başladı, daha önce hiç işitilmemişti.

Kahverengi bir avuç ekmeğin karne ile alındığı İstanbul’da, Beyoğlu’nda çok canlı bir eğlence ve san’at hayatının devam ettiğini söylemek isterim..

Yılmaz Öztuna 03.01.2009

Karşılıklı evlerin bulunduğu bir sokakta kapılara şöyle numara verilmiş: Sağdaki evlerden başlanarak 1, 2, 3, 4 ... şeklinde arka arkaya sıralanıyor. Sokak sonundaki son numaranın karşısından, yani sokağın solundan başlanıp başa kadar gelinmiştir. Bir çocuk bakıyor ki, 20 ile 37 numara karşı karşıya. Acaba bu sokakta kaç ev var?” (Cevabı yarın)

İnsanlık tarihi boyunca yapılan savaşların en kanlısı olan II. Dünya Savaşı, 1 Eylül 1939’da başlayıp, 8 Mayıs 1945’de bitmişti. 38 milyon kadar insanın öldüğü bu savaşta, görünüşte Almanlar mağlup oldular. Fakat kısa zamanda eskisinden daha kuvvetli devlet oldular.

Esas kaybeden, kazanmış görünse de İngilizler oldu. Topraklarında güneş batmayan imparatorlukları küçüldü ve bütün sömürgelerini yavaş yavaş kaybettiler. Osmanlı İmparatorluğu’nun yıkılmasında büyük rol oynamışlardır.