Maraş, İstiklâl Savaşı’nda, din, vatan ve namus mücadelesini kahramanca yapan şehirlerimizden biridir.

Fransız işgalindeki Maraş’ta, 30 Ekim 1919 Cuma günü, Fransız askerlerinin kadınlara saldırdıklarını gören Sütçü İmâm, tabancasına sarılarak birkaçını yere sermiş, diğerleri de kaçmışlardı. Bu hâdiseden sonra Maraş, ayağa kalkmış ve mücadele alevlenmişti. Bu mücadele, 12 Şubat 1920’de düşmanın Maraş’tan sürülmesine kadar devam etti. TBMM 7 Şubat 1973’te Maraş’a “Kahramanlık” unvanı verdi.

Yirmi iki günde tuttu sözünü,
Saldırdı kırpmadan iki gözünü,
Toprağımdan sildi düşman izini,
Küfrü kızıl kanda boğdu Maraşlı.

Maraş’ın işgali acı haberdi,
Çıktı Sütçü İmam işaret verdi,
Düşmanın leşini yerlere serdi,
Büyük rahmet oldu yağdı Maraşlı.

Ölür yine vermez bir avuç toprak,
Ahdi var düşmana mezar kazacak,
Silahı baltadır, değnek ve nacak,
Hasmını bunlarla, dövdü Maraşlı.

Silah gücü ile Bayrak iner mi?
İman gücü olan geri döner mi?
Fransız askeri Türkü yener mi?
Doğarken kahraman doğdu Maraşlı.

Şehit verdi ama, yendi düşmanı,
Gâzi madalyası onun nişanı,
Tarihlere geçti yükseldi şanı,
Haçlı sürüsünü kovdu Maraşlı.

İnsanlara dünyada ve ahirette faydalı olan şeyleri yapmak ve zararlı olan şeyleri yapmamak lâzım olduğunu ve kimseye eziyet etmemeyi, kalb kırmamayı, bilmediklerini öğrenmeyi, kusurlarını örtmeyi, farzları emretmeyi, haramlardan sakındırmayı, bunların hepsini tatlılıkla, acıyarak bildirmeyi, küçüklere merhamet, büyüklere hürmet edilmesini, kendilerine yapılmasını istediklerini başkalarına da yapmalarını, kendilerine yapılmasını istemediklerini başkalarına da yapmamalarını, onlara bedenleri ile, malları ile yardım edilmesini bildirmek de, bütün insanlar için nasihat etmek olur. (İslâm Ahlâkı: 75)