Birgün Cüneyd-i Bağdâdî hazretleri bir deniz kenarında gezerken bir Mecusî, yanına bol miktarda yem almış, denizdeki balıklara yem atıyormuş. Aralarında şöyle bir konuşma geçmiş:

- Ne yapıyorsun böyle?

- Sevap kazanmak için balıklara yem atıyorum.

- Senin sevap kazanman için, evvela iman etmen lâzım. Sen Müslüman değilsin ki, hangi sevaptan bahsediyorsun?

- Peki benim bu balıklara yem verdiğimi o bahsettiğin Allah görüyor mu?

- O’nun bilmediği, O’nun görmediği bir şey yoktur ki…

- Bu da bana yeter.

Aradan 3-5 sene geçmiş, Cüneyd-i Bağdâdî hazretleri hacca gitmiş, tavaf ederken bakmış, deniz kenarında balıklara yem atan Mecusî de tavaf ediyor. Cüneyd-i Bağdâdî hazretleri sormuş:

- Burada senin ne işin var?

- O beni gördü.

- Nasıl gördü?

- Sen gittikten sonra içimde bir nûr parladı, baktım, balıkların hepsi Kelime-i şehâdet getiriyor. Ağaçlara baktım, Kelime-i şehâdet getiriyor, ben de Kelime-i şehâdet getirmeğe başladım. Senin Rabbin beni gördü, O gördüğü için de buraya geldim. Sana bir nasihat vereceğim:

İyilik yap denize at, balık görmezse Hâlık görüyor.

Bir akıl hastanesini ziyaret sırasında, gazetecinin biri başhekime sorar:

-Hastaneye yatıracağınız hastayı nasıl seçiyorsunuz?

- Bir küvete su doldurduktan sonra, hastaya bir kaşık, bir fincan bir de kova veriyoruz. Sonra o kişiye; bu küveti nasıl boşaltacağını soruyoruz.

- Bundan daha kolayı olur mu? Normal bir adam, elbette ki kova ile boşaltacaktır.

- Hayır, siz de yanıldınız. Normal bir insan küvetin tıpasını çıkararak boşaltır.