ŞİİR - UYAN GÖNÜL ARTIK UYAN

Ömür geçti, pek süratle, uyan gönül, artık uyan!
İnsanlar, yolu şaşırdı; gemisin kurtaran kaptan!
Hep, bu dünyaya çalıştın; ahiretin oldu ziyan.
Düştün bedenin peşine, kalbini eyledin viran.
Akla, ilme hiç uymadın; nefs oldu, sana kumandan,
Geçti gençlik, hep gafletle; dünya hırsındasın elan.
Nasihat hiç dinlemedin; yoldan çıktın, sanki sekran.
Dünya zevklerine daldın; şimdi hâlin âh-ü figan.
Hainler aldattı seni; sandın sonsuz bu deveran.
İslâmiyete uyan kimse, anladım olur şadüman,
Keşki, Kur’âna uysaydım; olurdum, ebedî sultan,
Dünyaya malik olsa da; kalmıyor insan bî pâyân!
Hani Dârâ ve İskender; hani Roma, hani Yunan?
Hani Nemrud, hani Firavn; hani Kârun, hani Hâman?
Hani Cengiz, hani Hitler! Nesi kaldı, zikre şayan?
Edison, Markoni, Pastör, ahirette bulmaz ihsan!
Sakın bakma görünüşe, insanın kemâli, iman!
İman eden, tenbel olmaz; çalışınız! diyor Sübhân,
Nebiyyullah, boş durdu mu? İyi düşün, eyle izan!
Eshabın hepsi olmuştu; sulhda üstad, harbde arslan.
Bunları bildiğim hâlde, nefse uydum, hâlim lerzan.
Günahlardan sakınmadım; böyle mi olurdu şükran?
İlâhî imdat et bize; etrafımız sarmış düşman!
Her zerre diyor, Allah var; atomdan tâ be asuman!
Fakat, bunları gören yok; kalplerden silinmiş irfan.
Hakka inat edenlere; olur dünya elbet zindan!
Avrupa, Amerika hem; Asya’da da, niçin buhran?
Çünkü, Hakkı görmüyorlar; kafalarını sarmış duman,
Maddede yükselmiş amma; haberi yok insanlıktan!
Tarihte hep böyle oldu; küfrde geldi, Peygamberan,
Dünyayı zulmet basınca; doğar idi şems-i tâbân,
Hidayete ermek için; Habîbullah, verdi imkân!
Yâ Rab, büyük nebidir O; köleleri, olur sultan!
O’nun sevgisine vallah; malım, canım olsun kurban!
Nimet, O’nu sevmek imiş; oldu bana şimdi ıyân!
Hilmi ümidini kesme, Rabbinin ismidir, Rahmân!