Yıl 1756. Yer Türkistan...
Ülke, Davaçi Hânın idaresinde huzur içinde yaşamaktadır. Ancak bazı beyler ikilik çıkarırlar. Kılıçlar çekilir, kanlı kavgalar başlar.
Hasımları Çin İmparatoru Chi-En-Lung’dan yardım isteyince, yırtıcılığı, inatçılığı ve öfkesi ile tanınan Komutan şao-Hui’yi Türk ellerine yollar.
Türkler teslim olmaz. şao-Hui kırık dökük kuvvetleri ezmekte zorlanmaz. Ancak Hoca Burhaneddin ile kardeşi Hoca Cihan, Başbuğ Davaçi’nin yanında durur, canları pahasına savaşırlar.

Hoca Cihan’ın hanımı Dilşad Hatun tam bir Türkmen kızıdır. Erkek gibi ata biner, attığını vurur, vurduğunu yıkar. şao-Hui bile hayran olur.
Hakkında bilgi toplar ve İmparatoruna yollar. Görenin başı dönüyormuş da filan...
İmparator bu sözlerin tesirinde kalır, uzaktan uzağa aşık olur.
Türkler İran hududuna çekilir, Komutan Bedehşan sığınmacıları içeri alır. 
şao-Hui’nin şehirde gözü yok, sadece Hoca Cihan ile Davaçi’yi ister o kadar. şao-Hui iki mücahidin başlarını alıp Çin’e yollar.
Dilşad Hatun olup bitenden habersizdir. şao-Hui; “Dilşad’ı ver kuşatmayı kaldırayım.” der. şah Ali direnir, ancak şao-Hui’de oyun bitmemiştir. Türkistan eşrafından birkaç kocamışı zorlar. Onlar Dilşad Hatuna;  “N’olur imparatora git, hâlimizi anlat! Yoksa soyumuzu tüketecekler! Belki Kocanı da kurtarabilirsin!” derler.
Efendisi için Dilşad Hatun kabul eder. Bir heyetle Pekin’e gelirler. Halk Dilşad Hatunu görebilmek için camlarda, çatılarda, balkonlarda... Dilşad Hatun İmparatorun huzurunda dimdik durur! Eğilmesini işaret edenlere aldırmaz. İmparator, Dilşad Hatuna vurulmuştur.      
(Devamı yarın)

28 günde
27. günde 3 metre tırmanarak kuyunun ağzına gelir ama çıkamaz kayar. 28. günde kalan 2 metreyi tırmanarak kuyudan çıkar.