Bir İttihatçı subayın bu tespit ve teklifleri, Osmanlı'nın da, Türkiye'nin de ortak meselesini isabetle ortaya koyuyor.
Hicaz Demiryolu gibi muhteşem bir proje, yalnız raylarının uzunlukları ve viyadükleriyle değil, organizasyonundaki başarıyla da ele alınmalı. Sadece Müslüman parasıyla, Müslüman emeğiyle ve Müslüman beyniyle gerçekleştirilen bu proje, açıklandığı 1 Mayıs 1900 günü, Hartmann'ın ifadesiyle emperyalist dünyasını, “şaşkınlığa düşürmüştü.” Bu hat, modern dünyada Müslümanların ölmediklerini, dimdik ayakta olduklarını haykıracaktı dosta düşmana.

İmtiyazı Almanlara verilen Bağdat Demiryolu projesinin ilk hâlinde hattın Ankara-Kayseri-Diyarbakır-Musul güzergâhını izlemesi öngörülmüştü. Hatta Erzurum'a kadar uzatılacak bir ara hattın Arpaçay-Sarıkamış arasında daha önce yapılmış hatta bağlanması ve böylece Kafkaslara da açılması, öte yandan İran'a bağlanacak olan bir başka hatla bu sefer de Hazar Denizi'nin ötesine, yani Afganistan'a ve Hindistan'a erişilmesi plânlanmıştı. Ancak hattın Erzurum ve Diyarbakır'a uzatılmasına Ruslar, İran ve Afganistan'a ulaşmasına ise İngilizler tehditle karşı koydular. Böylece Bağdat Demiryolu Konya-Adana-Halep-Musul güzergâhını izlemek zorunda kaldı.

 Sultan Abdulhamid; “Kuzey ve Doğu Anadolu'ya yapılacak demiryolunun imtiyazlarını yeter ki size vereyim!” demişti. Ancak Ruslar buna da yanaşmadılar...

A'dan başlayıp iç kare çizilir.
À A'dan B'ye, yay çizilir.
à B'den başlayarak kare çizilir ve daire de B'den itibaren tamamlanır.