Eski devirlerde bir sultan, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurup, kendisi de pencereye oturur. "Bakalım neler olacak?..." diye gözetlemeye başlar...

Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri birer birer yoldan geçerken, kayanın etrafından dolaşıp bir şey yapmadan saraya girerler. Pek çoğu da bu tutumundan dolayı sultanı da yüksek sesle tenkit ederler. "Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyor..." vs. derler.

Bu arada bir köylü saraya meyve ve sebze getirirken yolun ortasında taşı görünce, sırtındaki küfeyi yere indirip iki eli ile kayaya sarılır ve zorlanarak itmeye başlar. Kan ter içinde kalır ama, sonunda, kayayı da yolun kenarına çeker. Küfesini yeniden sırtına almak üzereyken, kayanın eski yerinde bir kesenin durduğunu görür.

Alır açar... Kese altın doludur. Bir de sultanın şu notu vardır içinde: "Bu altınlar, kayayı yoldan çeken kişiye hediyemizdir. Sultan."

Böylece, köylü bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders verir insanlara. Bunun mükâfatını da dünyada fazlasıyla alır.

16 Mart 1920’de güzel İstanbul’umuz, Osmanlı Devleti’nin ve milletinin tarihî düşmanı sömürgeci İngilizler tarafından işgal edildi. Bu işgal Anadolu’da büyük tepkiler uyandırdı. Şehrin caddelerinde düşman ordularının subayları, askerleri geziyor, bazı evlerde düşman bayrakları dalgalanıyordu.

Beyoğlu gibi azınlığın çoğunlukta olduğu semtlerde zafer şenlikleri düzenlenirken, Türklerin oturdukları semtlerde halk kan ağlıyordu. İngiliz askerleri şafakla beraber Şehzadebaşı’ndaki bir karakolumuzu basarak silâhsız bando erlerini süngüleriyle delik deşik etmişlerdi. İşte bugün, o acı günün yıl dönümüdür. İstiklâl Savaşı’nı kazanmamızdan sonra düşman kuvvetleri 2 Ekim 1923’te Türk bayrağını ve donanmasını selâmlayarak İstanbul’u boşalttılar.