MANZUM FIKRA - KİMİN İÇİ YANAR

Hoca, bir komşusuna,
Misafirliğe gider.
Ev sahibi kendine,
Bol bol bal ikram eder.

Bir yandan da konuşur:
“Emsalsizdir balım!” der.
Hoca’nın önüne kor,
Ve: “Hadi Hoca ye!” der.

Hocamız iştah ile,
Baldan yemeğe başlar.
Kâh parmağını yalar;
Kâh ekmeğini banar!

İçinden de geçirir:
“Gerçekten de nefismiş!
Arı sahibi olmak,
Ne de güzel bir işmiş!”

Fakat, telâşa düşer,
Arıcı birdenbire.
Sanki düşman kesilir,
Davetli misafire.

Her nedense bu durum,
Gitmez onun hoşuna.
Der ki: “Yedi balımı
Hoca, boşu boşuna!”

Neredeyse kâsenin
Görünmekteydi dibi.
Hoca’ysa der: “Görmedim
Ömrümde bu bal gibi!”

“Aman Hocam!” der, adam;
Çoğunda da isrâf var!
Ekmeksiz de yiyorsun;
Bu bal içini yakar!”

Hoca bir lâf eder ki;
Adam bundan irkilir:
“Kimin içi yanıyor,
Onu da Allah bilir!”

M. Halistin Kukul