Fani ömür biter, bir uzun sonbahar olur,
Yaprak, çiçek ve kuş dağılır, târümar olur.

Mevsim boyunca kendini hissettirir veda;
Artık bu dağdağayla uğuldar deniz ve dağ.

Yazdan kalan ne varsa olurken haşır neşir,
Günler hazinleşir, geceler uhrevîleşir.

Teşrinlerin bu hüznü geçer ta iliklere,
Anlar ki yolcu yol görünür selviliklere.

Dünyanın ufku gözlere gittikçe tar olur,
Her gün sürüklenip yaşamak ruha bar olur.

İnsan duyar yerin dile gelmiş sükutunu;
Bir başka musikîye geçiş farz eder bunu.

Teslim olunca vadesi gelmiş zevâline,
Benzer cihana gelmeden evvelki hâline.

Yaprak nasıl düşerse akıp kaybolan suya, 
Ruh öyle yollanır uyanılmaz bir uykuya.

Duymaz bu anda taş gibi kalbinde bir sızı;
Fark etmez anne-toprak ölüm maceramızı.

Yahya Kemal Beyatlı

Çölde yolculuk eden iki arkadaş bir ara tartışırlar ve biri ötekine bir tokat vurur. Tokatı yiyenin canı çok yanar, ama tek kelime etmez ve kum üzerine su sözleri yazar:

BUGÜN EN İYİ ARKADAŞIM BANA BİR TOKAT ATTI

Yıkanabilecekleri bir dereye rastlayana kadar yürürler. Tokadı yiyen, yıkanırken boğulma tehlikesi geçirir ve arkadaşı tarafından kurtarılır. Tam selâmete çıktıktan sonra bir kaya üzerine su sözleri kazır:

BUGÜN EN İYİ ARKADAŞIM BENİM HAYATIMI KURTARDI

Tokadı vuran ve arkadaşının hayatını kurtaran sorar:

- Senin canını yaktığımda bunu kum üzerine yazdın ama, şimdi kayaya kazıyorsun, sebebi nedir?

- Yapılan kötülüğü, rüzgârın kumu bozup yok olması gibi hatırlamamak, iyiliği de unutmamak için...