(Bugün, kurtuluş yıldönümünü kutladığımız İstanbul’un kara günleri şöyle:)

13 Kasım 1918’de, Mondros mütarekesinden 12 gün sonra itilaf devletlerinin 55 adet harp gemisi, İstanbul Boğazı’na demirledi.

Bütün demiryollarına ve limanlardaki ulaşıma el koydular.

Bir Türk tüccarı, bir sandık ticaret eşyasını izinsiz taşıyamazdı.

Bütün Türk subayları, her rütbedeki işgal ordusu subaylarını selâmlamaya mecburdu.

İşgal ordusu askerleri, ana caddelerde sık sık resmî geçit yapıyordu.

Yerli Ermeni ve Rumlar iyice azıtıp, işgalcilere muhbirlik ve kılavuzluk yaparak Türkleri tutuklatırlardı.

Banliyö trenlerinde, hiç kimse 1. mevkiye giremezdi. Sarhoş bir İngiliz neferi, tek başına sereserpe uzanıp, aşağılayıcı nazarlarla Türklerle alay ederdi.

Vapurlarda bileti 1. mevki olan Türkler de 2. mevkide seyahate mecburdu.

İstanbul dışına çıkmak herkese yasaktı.

Sarhoş İngiliz zabitleri, kasten kadınlara ayrılan bölümlere girerek, ahlâksızca hareketlerde bulunurlardı.

Yunanlılar iyice azıtmıştı. Yakaladıkları Türk subaylarına, zito diye bağırmaları için baskı yapıyorlardı.

9 Eylül 1922’de Yunanın Ege denizine dökülmesi üzerine, İstanbul’da dört yıldır kan kusturan zalim işgalciler, can derdine düştüler.

6 Ekim 1923’e kadar 5 yıl İstanbullulara ve Türklere kan ağlatıp, çekip gittiler.

İsmail Yağcı Türkiye

        Otomobil ilk defâ Fransa'da yapılmıştır. İstanbul'da ilk otomobil ise, 1907 yılının 6 Ekim günü görülmüştür. Bu otomobil Paris'ten İstanbul'a 12 günde gelmişti. Bu sıralarda Fransa'da yapılan bir rallide (daha 20 km hızla gidebilen otomobillerle ne ralli olur ama!) otomobil bir çocuğa çarpmış, çocuk ölmemiş, ancak çok üzülen annesi, "Keşke bu otomobil keşfedilmeseydi!" demişti. Zaptiye Nezâreti de sokaklarda otomobil dolaşmasını yasakladı. Otomobilin Türkiye'de yaygınlaşması II. Meşrutiyet'in ilânından sonradır.