Ölen bir yakını için, gözyaşı ile ağlamak câizdir. Sesli ağlamak ise, ölüye azap verir.

Hadîs-i şerîflerde buyuruldu ki:

“Aile efradının [sesli] ağlaması ile ölü azap görür.”

“Sakın bir ölünün ardından bağırıp çağırmayın! Bu câhiliyet devrinin âdetlerinden-dir.”

“Bağrılıp dövünüldüğü nisbette, ölü azap görür.”

“Ölü için yüzünü tırmalayan, yakasını yırtan ve kendisinin de helâk olmasını isteyen kadına Allah lânet etsin!”

“Bir yakını ölünce, saçını başını yolandan, yüksek sesle ağlayandan, yüzünü gözünü tırmalayandan ve elbisesini yırtandan uzağım.”

Böyle yapmayıp da, ölüye şefkat ve merhametinden dolayı sessizce, gözyaşı dökerek ağlamak câizdir. Çünkü Peygamber efendimiz, oğlu vefât edince, gözyaşı ile ağladı. Bunun sebebini soranlara,

“Merhametimden ağlıyorum. Gözden yaş akar, gönül mahzun olur. Ama biz, Rabbi-mizin râzı olmadığı bir şey söylemeyiz. Ey İbrahim, biz senin ayrılığın ile çok mahzunuz, üzgünüz.” buyurdu.

4 Nisan 1949’da komünizm tehlikesine karşı Kuzey Atlantik Paktı Teşkilâtı (NATO) kuruldu. Bu pakta başlangıçta, 12 devlet; Belçika, Kanada, Danimarka, Fransa, İzlanda, İtalya, Lüksemburg, Hollanda, Norveç, Portekiz, İngiltere ve ABD, Washington’da imzaladıkları antlaşma ile kurucu üye oldu. 1952’de Türkiye, Yunanistan, 1955’te Batı Almanya; 1982’de İspanya; 1999’da da Polonya, Macaristan ve Çek Cumhuriyeti; 2004’te, Bulgaristan, Estonya, Letonya, Litvanya, Romanya, Slovakya ve Slovenya pakta katıldı. Bu şekilde 26 üyeye ulaştı. Arnavutluk ve Hırvatistan da katılacak. Makedonya, Ukrayna ve Gürcistan da katılmak için müracaat ettiler.