Bir mik­tar odu­nu, vu­rup sır­tı­na,

İh­ti­yar bir adam, çıkar yo­luna.
 

Ha­va ga­yet sı­cak, yol ise uzun,

Adam­da baş­la­mış, bü­yük bir hü­zün.
 

Al­nın­dan akı­yor, şı­pır şı­pır ter,

Di­zin­de me­câl yok, göz­le­rin­de fer.
 

Dü­şe kal­ka bi­raz da­ha yol alır,

Ve­lâ­kin çok geç­mez, tı­ka­nır ka­lır.
 

Şöy­le der: “Çe­kil­mi­yor ar­tık bu ha­yat,

Gör­me­dim öm­rüm­de hiç­bir gün ra­hat.
 

Şöy­le yat­say­dım ocak ba­şın­da,

Odun ta­şı­mak zor, yet­miş ya­şın­da.”
 

So­nun­da odu­nu yer­le­re atıp,

Hay­kı­rır yü­rek­ten, et­ra­fa ba­kıp:
 

“Ner­de­sin Az­râ­il, gel­se­ne ar­tık!

Çe­kil­mez ol­du bu ih­ti­yar­lık!”
 

Et­ra­fa ya­yı­lan se­si işi­tip,

Ge­lir he­men bi­ri, ol­duk­ça mu­zip.
 

“Be­ni ça­ğır­dın der, bir der­din mi var?

Di­le­ğin ne­dir ki, söy­le ih­ti­yar!”
 

İh­ti­yar ba­kar iş teh­li­ke­li­dir,

Be­ti ben­zi so­lar, lâ­fı çe­vi­rir:
 

“Di­le­ğim, yü­kü­mü kal­dır sır­tı­ma!

Ya­vaş­ça gi­de­yim, es­ki yo­lu­ma!”