18 Mart 1915 Çanakkale Deniz Zaferi'nin ardından deniz yoluyla Çanakkale'yi geçemeye-ceklerini anlayan müttefikler Seddülbahir'den başlayarak karaya çıkarma yapmak istediler. İngilizler ve Fransızlar, sömür-gelerinden birçok Müslüman askeri, "Padişahı kurtarmaya gidiyoruz." şeklinde kandırarak Çanakkale'ye getirmişlerdi. Bunlar arasında, o sıra Fransız sömürgesi olan Senegal'den gelen Müslümanlar da vardı. Kara savaşlarının şiddetlendiği zamanlarda Seddülbahir'de ezân sesini duyan Senegal askerleri ve çok sayıda siyahi Müslüman, kendilerinin de Müslü-man olduklarını ve Müslüman kardeşlerine karşı savaşmayacaklarını belirten pusulaları taşlara bağlayıp Osmanlı siperleri-ne attılar. Ardından İngilizlere ve Fransızlara ait topları imha ettiler ve Osmanlı saflarına geçtiler. Bu olaydan sonra Fran-sızlar birçok Senegalli Müslüman askeri şehit ettiler ve kalan kısmını da Gökçeada'ya sürüp, bir süre sonra da onları kur-şuna dizdiler.

Belki de Hıristiyanlık âleminin Türklere karşı yapabileceği son haçlı seferi için bir araya gelen son Haçlılardı. İki haftada İstanbul'u ele geçirip yağmalama hayali kuran Haçlılara karşı sadece Adana'dan, Malat-ya'dan, Samsun'dan, Diyarbakır'dan değil; Batum'dan, Şam'dan, Kudüs'ten, Ohri'den, Kerkük'ten, Bağdat ve Basra'dan ge-len binlerce Ümmet-i Muhammed orada tevhîd uğruna can verdi. Savaşta, giyecek elbise ve ayakkabı, yiyecek tayın bul-makta güçlük çeken Osmanlı askerleri, ezândan, Kur'ân'dan, Kelime-i tevhidden, rükû ve secdeden güç alarak şehadete koştular. Bazı askerî birlikler, cemaat hâlinde namaz kıldıktan, bazıları kendi cenaze namazlarını kıldıktan sonra, toptan şe-hadet şerbeti içtiler. Birçok subay ve askerin şehit olurken yaptıkları duâ şuydu: "Ey Rabbim, beni Müslüman olarak öldür ve beni salih insanların arasına kat."

İşte bunlara binaen Churchill, "Biz Çanakkale'de Türk askeri ile değil Tanrı ile savaştık ve hâliyle yenildik." der.