SOHBET - ÇOCUK TERBİYESİ

Evlât, ana baba elinde emanettir. Çocukların temiz kalbleri kıymetli bir cevher gibidir. Mum gibi, her şekli alabilir. Küçükken, hiçbir şekle girmemiş, temiz bir toprak gibidir. Temiz toprağa hangi tohum ekilirse, onun meyvesi meydana gelir. Çocuklara iman, Kur’ân-ı kerîm ve Allahü teâlânın emirleri öğretilir ve yap-maya alıştırılırsa, din ve dünya saadetine ererler. Bu saadette anaları, babaları ve hocaları da ortak olurlar. Eğer çocuklara, bunlar öğretilmez ve alıştırılmazsa, o çocuklar, bedbaht olurlar. Yapacakları her kötülüğün günahı, ana, baba ve hocalarına da verilir.

Tahrîm sûresinin 6. âyet-i kerîmesinde meâlen buyuruldu ki: “Kendinizi, evleri-nizde ve emirlerinizde olanları ateşten koruyunuz!”

Bir anne ve babanın, evlâdını Cehennem ateşinden koruması, dünya ateşinden ko-rumasından daha mühimdir. Cehennem ateşinden korumak da, imanı, farzları, haramları öğretmekle, ibâdete alıştırmakla ve dinsiz, ahlâksız arkadaşlardan korumakla olur.

Peygamber efendimiz buyurdu ki: “Bütün çocuklar Müslümanlığa uygun ve el-verişli olarak dünyaya gelir. Bunları, sonra anaları, babaları Hıristiyan, Yahudi ve dinsiz yapar.”

Bunun için, her Müslümanın birinci vazifesi, evlâdına İslâmiyeti ve Kur’ân-ı kerîmi öğretmek olmalıdır. Evlât, büyük bir nimettir ve nimetin kıymeti bilinmezse, elden gider.

Evlâdına Allahü teâlâyı, O’nun Peygamberini, haramları, namaz kılmayı, Kur’ân-ı kerîmi öğretmeyen bir baba, evlâdının hem dünya, hem de ahiret katili olmaktadır. Böyle bir baba veya anne, dün-yanın en merhametsiz babası ve annesi durumundadır. Evlât, her günah işleyişte, anasına, babasına da günah yazılır. Eğer evlât ibâdet ederse, her ibâdet yapışta, anasına, babasına da sevap yazılmaktadır.

Çocuğun bedenî ihtiyaçlarını, yemesini, içmesini temin etmek, onu sıcaktan, soğuk-tan korumak, anne ve babanın vazifesidir. Bunları yerine getirmek, çocuğa karşı bir merhamet ise de, asıl merha-met, çocuğu Cehennem ateşinden korumaktır. Çocuk yoruluyor, zorlanıyor, uykusunu alamıyor diyerek, çocuğu namaza alıştırmamak, çocuğa merhamet değil, onu merhametsizce ateşe atmak demektir. Evlâdımız, dinini doğru olarak öğretemediğimiz için Cehenneme giderse... O zaman anne-babanın yüreği yanmaz mı?..