1952’de Menderes’in isteği ile bir kânun çıkarılıp 600 yıl devleti idare etmiş olan Osmanlı Hânedânı’na mensup, hiç olmazsa hanımların sürgün hayatı sona erer. Sultan Abdülhamid Hânın zevcesi Müşfika Hâtun Sultan ile kızı Ayşe Sultan Osmanoğlu, Boğaz’da kiralanan bir daireye yerleşirler.

Günlerden birgün zilleri çalınır ve içeriye meçhul bir misafir girer. Ayşe Sultan içeri alır. Müşfika Sultan ise Kuşluk namazını kılmış ve seccadesinin üzerindedir. Ayşe Sultan misafire şaşırarak sorar:

- Siz başvekil Adnan Menderes değil misiniz?

- Evet, bendenizim efendim!

- Özür dilerim, teşrif edeceğinizi keşke önceden haber verseydiniz?

- Zararı yok efendim. Valide hazretlerinin elini öpmeye, hayır duâsını almaya ve bir ihtiyacı olup olmadığını sormaya geldim.

Ayşe Sultan, annesine döner ve Menderes elini öpünce, misafiri takdim eder: Anneciğim, bu bey Türkiye Sadrazamı. Hayır duânızı almak ve bir ihtiyacımızın olup olmadığını sormaya gelmiş.

- Pek mütehassis oldum. Duâlarımız sizinle. Bir mühendis beyefendi hem evini verdi, hem de her ay 10 lira harçlık veriyor.

Menderes, özel telefonunu bırakıp ayrılır...

Yıl 1959, Menderes ve Türk heyetini Kıbrıs Antlaşması için İngiltere’ye götüren uçak, Londra yakınlarında düşer. Birkaç bakan vefât eder. Menderes kurtulur. Büyük bir karşılama ile yurda döndüğü akşam bir ara hanımı sorar:(Devamı yarın)