İngiliz'in, vakit vakit gemilerden, siperden,

Yine bolca gülle, bomba savurduğu bir gündü,

Hızlı hızlı geçiyordum, tehlikeli bir yerden,

Birdenbire gözlerime büyük bir şey göründü,
 

Böyle büyük görünen şey küçücük bir insandı,

Fakat bana çok dokundu, ayaklarım bağlandı.

Ateşlerin yaladığı bu düzlükten geçenler,

Güllelerin cehennemlik yağmurundan kaçarken,
 

Yolun biraz kenarında, tek başına bir nefer,

Pervasızca bombalardan, ateşlerden, her şeyden,

Kendisine, süngüsünden bir mihrapçık kurmuştu,

Sonra onun karşısında namazına durmuştu.
 

Ne havada ıslık çalan ve düştüğü yerlere,

Kızgın çelik dahmelerle ölüm saçan gülleler,

Ne semâda ifrit gibi, vızıldayan tayyâre,

Ne dünyalık bir düşünce, ne bir korku, ne keder,
 

Onun demir yüreğini oynatmaktan âcizdi,

Sanki toplar, şarapneller tehlikesiz, sessizdi.

Bir çam, ona gölgesinde yapmış idi seccade,

Sanki tekbir alıyordu vakit vakit top sesi,
 

Gözlerinin sade akı beyaz kalan yüzünde,

Parlıyordu o sarsılmaz imanın gölgesi,

Bir Müslüman nasıl olur? Bu levhadan anladım,

Hürmetlerle yavaş-yavaş sokuldum beş on adım.

(Devamı yarın)