Van’ın Gürpınar ilçesindeki, Pîrân aşiretinden Ali isminde bir genci düşmanları sıkıştırır, üzerine namlu doğrulturlar. Ali, “Ne olur vurmayın! Ben Hazret-i Şeyhe talebe olmuşam. Dünya işlerinden sıyrılmışam...” diye yalvarır.

Hasmı ikna olmaz, tüfekte beş fişeği vardır, hepsini sıkar. Ama ne bir ses çıkar, ne de duman. Sanki gizli bir el fişekleri toplar. Çâresiz kalan saldırgan der ki: “Kalk git! Öyle bir Şeyhin var ki sana kimse dokunamaz.”

Gürpınarlı Ali bir zaman sonra Seyyid Fehim hazretlerini ziyaret eder. Hazret-i Şeyh oturdukları postun altından beş fişeği uzatır ve şöyle buyurur: “Al bunları sahibine ver! Kul hakkıdır. Üzerimizde kalmaya!..” Hasmıyla bu vesileyle barışır ve o adamcağız da Arvas’a gelip Seyyid Fehim hazretlerine talebe olur.

Sultan Murad-ı Hüdâvendigâr, Osmanlı padişahlarının üçüncüsü, Osman Beyin torunu, Sultan Orhan’ın oğlu, Yıldırım Bayezid Hânın babasıdır. 1359’da babası vefât edince tahta çıktı. Önce Ankara’yı aldı. Haçlı ordusuna karşı Sırpsındığı Savaşı’nı kazandı. Tuna nehrine kadar aldı. 200 000 kişilik İkinci Haçlı ordusuna karşı Kosova Savaşı’nı da 1389’da kazandı. Sırp Kralı Lazar ve kumandanları bu savaşta öldü. Sırp Devleti yok edildi. Harp sonunda ziyaretine gelen bir Sırplı tarafından şehit edildi. Yerine oğlu Yıldırım Bayezid padişah oldu.

Osmanlı Ordusu Kosova’ya 8 Ağustos günü öğle sıcağında gelmişti. Gece olur olmaz, ordugâhın üzerine koyu bir sis çöktü. Göz gözü görmüyordu. Sultan I. Murad Hân, ortalıktan el, ayak çekilince, abdest aldı, 2 rekât namaz kıldı. Yüzünü toprağa koyup duâ etti:

“Yâ Rabbi! Bunca kere duâmı kabul edip beni mahrum etmedin. Yine duâmı kabul eyle! Bir yağmur verip, bu karanlığı ve dumanı def et! Tâ ki, düşman askerini gözümüzle görüp, yüz yüze cenk edelim. Allahım, ben de sıradan bir kulunum. Benim sırlarımı ve niyetimi bilirsin. Mal, mülk edinmek gibi bir maksadım yok. Senin halis rızanı isterim. Yâ Rabbi! Bu müminleri kâfir diyarında mağlup ve helâk kılma! Onlar için ben canımı vermeye hazırım. Tek sen kabul eyle!..”

Sultan Murad’ın bu samimî duâsı kabul oldu. Yağmur yağdı. Sis dağıldı, düşman askerinin üzerine çöktü.

Ertesi gün Kosova Savaşı Osmanlının zaferi ile neticelendi. Sultan Murad Hân zaferin sevincini yaşadı. Daha sonra dilediği şehâdete kavuştu.