MANZUM MENKIBE - BİR BARDAK SU

Birgün Şakîk-i Belhî, hac için çıktı yola,
Bağdat'a vardığında, bir müddet verdi mola.

Hârun Reşîd, Şakîk'in, Bağdat'a geldiğini,
Duyunca dâvet etti, yanına kendisini.

Geldiğinde dedi ki: “Nasîhat eyle bana!”
Buyurdu ki: “Ey Hârun, al aklını başına!

Rabbimiz, Ebû Bekr-i Sıddîk'ın makamını,
Sana ihsân etti ki, veresin tam hakkını.

O nasıl doğru ise, sen de öyle olasın,
Onun gittiği yoldan, aslâ ayrılmayasın!

Ve verdi ki Hazret-i Ömer'in makamını,
Sen de ayırt edesin, haktan bâtıl olanı.

Osmân-ı Zinnûreyn'in, makamını da sana,
Verdi ki sarılasın, hayâ ile ihsâna.

Hazret-i Ali'nin de, makamını verdi ki,
Sen de ilim sahibi, olasın onun gibi!”

Hârun dedi: “Devam et, öğütlerin ne güzel.”
Buyurdu ki: “Ey Hârun, dikkat et, kendine gel!

Çölde ölmek üzresin, susuz kaldığın için,
Ne kadar mal verirsin, o suyu almak için?

Malının yarısını, isterse servetinin,
Sen verir miydin ona, bir bardak almak için?”

Hârun Reşid dedi ki: “Verirdim hemen elbet,
Zîrâ ben ölüyorken, neye yarar bu servet?”

Buyurdu ki: “Pekâlâ, içtin ve kandın suya,
Lâkin atamıyorsun, o suyu dışarıya,

Sen kıvranırken biri, çıkagelse âniden,
Dese ki kurtarırım, seni ben bu derdinden.

Ve lâkin servetinin, öbür yarısını da,
O kimse isteseydi, verir miydin onu da?”

Dedi: “Gayet tabiî, seve seve verirdim,
Zîrâ ben kıvranırken, neye yarar servetim?”

Buyurdu ki: “Öyleyse, övünme malın ile,
Bir içimlik su kadar, kıymeti yokmuş bile.”

Hârun Reşid ağlayıp, dedi: “Söyle az daha!”
Buyurdu ki: “Ey Hârun, tevbe et, dön Allaha!”