Fransız yazarı Antoine Galland, Sultan IV. Mehmed devri hakkında bize şu mâlumatı vermektedir:

“7 Mayıs 1672 Cumartesi günü, Sultan IV. Mehmed, Lehistan seferine çıkmak üzere İstanbul’dan ayrıldı. Hayatımda, bundan daha güzel, daha muhteşem bir alay görmedim. Dünyanın hiçbir yerinde, bundan daha parlak, daha düzenli, daha zengin bir geçit töreni yapılamaz. Ordunun bizzat padişahın kumandası altında İstanbul’dan çıkışı, güneşin doğmasından başlayarak 5 saat sürdü. Polonya sınırına kadar olan merkezlerdeki birlikler, yolda bu orduya katılacaklardı. Geçen asker kadar atları da muhteşemdi. İnsan hangisini seyredeceğini şaşırıyordu.

İlk birlikler geçtikten sonra, kalabalık bir Mehter Takımı yürümeye başladı. Hem Yeniçeri adımlarıyle yürüyor, hem de çalıp söylüyorlardı. Kösler ve davullar vurduğu zaman yer yerinden oynuyordu. Gösterdikleri ihtişam, muazzamdı. Mehter Takımı’ndan sonra gene, sonu gelmez gibi görünen birlikler geçmeye başladı. Seyredenleri, hayretle karışık bir hayranlık içinde bırakıyorlardı...”

Matematik dersinde öğretmen üçgenin alanını, çocuklara şu şekilde anlatır:

“Bir üç kenarlının alanı; yatayımı ile dikleşiminin vuruşumunun, ikiye bölümüdür.”

Çocuk bunu öğrenir. Akşam babası sorar:

- Bugün ne öğrendiniz?

- Matematik dersinde, bir üç kenarlının alanını hesaplamasını öğrendik babacığım.

- Peki nasıl öğrendiniz?

- Bir üç kenarlının alanı, yatayımı ile dikleşiminin vuruşumunun, ikiye bölümüdür.

- Yavrum, yanlış öğretmişler size. Doğrusu şöyle:

“Bir üçgenin alanı; tabanı ile yüksekliğinin çarpımının yarısına eşittir.”

O anda, gazete okuyan dede, dayanamaz söze karışır:

- İkisi de yanlış! Doğrusu:

“Bir müsellesin mesâha-i sathiyyesi; kâidesiyle irtifâının hâsıl-ı darbının nısfına müsâvidir.”