Bu vatan bana ait değildir. Türk milletinindir ve ben onun hiçbir parçasını veremem. Yahudiler milyarlarını kendilerine saklasınlar. Ben canlı bir beden üzerinde ameliyat yapılmasına müsaade edemem.”

Herzl, Abdülhamid Hânın bu cevabından sonra da arzusundan vazgeçmedi. Batı’nın desteği ile Jön Türkleri, Ermeni ve Rumları padişaha karşı kışkırttı ve onları ikna etti. İttihatçılar bir kısım mebuslarla Yeşilköy’de yaptıkları gizli bir toplantıda, Sultan Abdülhamid Hânı tahtından indirme kararı alınca bir Rum mebus; “Yapmayın efendiler! Günahtır, günah. Sultan Abdülhamid Hân, bu memleketin nûrudur. Dünyada denge unsurudur. Onu tahtından indirirseniz dünya perişan olur.” demiştir. Onun bu feryadını, ne yazık ki, o günün siyasetçileri ve din adamları bir Rum mebusu kadar anlayamamışlardı. Bu toplantıda tefsir yazarı Elmalılı Hamdi Yazır da vardı.

Nihayet, 27 Nisan 1909 günü Ayan ve Mebuslar Meclisi toplandı. Gazi Ahmed Muhtar Paşa, önceden kararlaştırıldığı gibi Padişahın haledilmesini teklif etti. Hal’ fetvasının ilk müsveddesini de Elmalılı Hamdi Yazır yazdı. Alınan kararı tebliğ için gönderilen heyetin teşekkül tarzı ise, Türk tarihinin en yüz kızartıcı hâdiselerinden birisi oldu. Heyette tek bir Türk yoktu. (Bunlar, Selanik milletvekili ve Musevi asıllı Emanuel Karasu, Ermeni asıllı ve Hıristiyan Senatör Aram Efendi, Arnavut milletvekili Esat Toptanî Paşa ve Koramiral Gürcü Arif Hikmet Paşa idi.)

Padişah, hal’ kararını tebliğe gelenlerin kimler olduğunu sorup öğrenince; “Bir Türk padişahına, İslâm halîfesine hal’ kararını bildirmek için bir Yahudi, bir Ermeni, bir Arnavut ve bir nankörden başkasını bulamadılar mı?!.” demekten kendini alamadı.