İnsanın yaşaması için hava ve su vazgeçilmez iki unsurdur. İçme suyunu para ödeyerek satın alabiliyoruz. Fakat temiz hava satın almamız mümkün değildir. İçinde yaşadığımız mekânlar maalesef kirli hava solumamıza, zamanla hastalık sahibi olmamıza sebep olmaktadır. Herkes temiz hava teneffüs etmek için dışarı çıkar. Dışarıdaki havanın evlerdeki havadan 15 kat daha temiz olduğu tespit edilmiştir.

Tatile çıkıldığı zaman, ev boş olduğu hâlde, 15-20 gün içinde eşyaların üzerinin toz tabakasıyla kaplandığı görülür. Eskiden yerlerde kilim, sedir, yer minderi, divan, somya, yatak, yorgan, nevresim, çarşaf ve yastık kılıfları genelde beyaz veya açık renkli olup, kiri gösteren görüntüye sahipti. Bunlar sık sık yıkanıp temizlenebilirdi. Bugün ise; bütün evlerde çeşitli renk tonlarında halı, koltuk, çekyat, yaylı yataklar, renkli nevresim takımları, kadife döşemeler, perdeler... kiri ve pisliği gizleyen görüntüye sahip olup, tüy diplerinde akarlar dediğimiz mayt, kenegiller, bakteriler ve mantarlara yuva vazifesi yapmaktadırlar.

Hanımlar, elektrik süpürgesiyle temizlik yaparken, başları ağrır ve bir miktar terlerler. Bu terlemenin yorulmadan dolayı olduğunu zannederler. Hâlbuki bu terlemenin sebebi, süpürme esnasında etrafa yoğun bir şekilde savrulan akarların solunum yoluyla vücûda girmesiyle, vücûdun savunma mekanizmasının histamin üretmesi ve bunun sonucunda, kalbin fazla çalışmasıdır. Bu durumda toza karşı alerji ve bronşit başlangıcı meydana gelir. Bahsedilen akarlar; insan derisi, kepek ve kıl artıklarıyla beslendiğinden, yatak odalarında ve yatağımızda milyonlarcası yaşamaktadır. Bu yaratıklar açıkta bulunan gıdaların üzerine hücum etmektedirler. Meselâ, kahvaltı tepsisinde bulunan yağ, reçel, zeytin, peynir gibi besinlerin üzerini kısa bir süre içinde kaplarlar. Uygun ortamı buldukları takdirde de, hızla çoğalırlar.

Millî Mücadele’nin devam ettiği yıllarda, Millî Eğitim Bakanlığı, İstiklâl Marşı için bir yarışma açtı ve birinciye para verileceğini ilân etti. Bu yarışmaya 724 şair katıldı. Gelen şiirler incelenince hiçbirinin isteğe uygun olmadığı görüldü. Bunun üzerine İstiklâl Marşı’nın sözleri, doğrudan doğruya ve para verilmemek şartıyla kabul eden Mehmet Akif’e ısmarlandı.

Millet Meclisi üyeleri, 12 Mart 1921’de, İstiklâl Marşı’nı Milli Eğitim Bakanı Suphi Tan-rıöver’den dinledi ve alkışlar arasında kabul etti. Aynı zamanda; 12 Mart tarihi, 2007 yılında TBMM tarafından, İstiklal Marşı'nın Kabul Edilişi ve Mehmet Akif Ersoy'u Anma Günü olarak kabul edildi.