Ali bin Heytî hazretleri, birgün, Irak’ın Nehr-ül-mülk beldesinin bir köyüne gidip sahibini hiç tanımadığı bir evin kapısını çaldı. Misafir kabul edilmesini rica etti. Ev sahibi de bu yabancı misafiri kabul etti. Bir ara misafir, ev sahibine kapının önünde dolaşmakta olan tavuğu işaret ederek dedi ki:

“Bu tavuğu tutun ve benim yanımda kesin!”

Ev sahibi itiraz etmeyip, tavuğu kesti. Misafir yine dedi ki:

“Tavuğun karnını yarın!”

“Peki.” deyip karnını yardı. Bir de ne görsünler, altın boncuklardan yapılmış bir gerdanlık.

Meğer, ev sahibi, kız kardeşine altından bir gerdanlık hediye etmiş. Kız kardeşi de gerdanlığı iki gün önce kaybetmiş. Kızın beyi de ona demiş ki:

“Bu gerdanlığı bul, yoksa seni öldürürüm!”

Gerdanlık bulunmayınca, herkes üzüntü içinde o geceyi bekliyorlarmış. Bulununca, kadının suçsuz olduğu anlaşılmış ve herkes çok sevinmiş.

Ali bin Heytî hazretleri, Rezîrân’dan buraya kadar gelmesinin sebebini şöyle açıklamış:

“Kız kardeşinin temizliğini ve beyinin kötü niyetini açıklamak için, Rabbimden izin alarak buraya geldim.”

İslâm halîfelerinin 82’ncisi, Osmanlı padişahlarının 17’ncisidir. 1609’da doğdu. 1640’da vefât etti. Babası, I. Ahmed Hânın türbesindedir. Kardeşi II. Osman Hân da buradadır. Yavuz Sultan Selim gibi cesur idi. Annesi Mâhpeyker Kösem Sultanın yardımı ile iş başına kıymetli adamlar getirerek, ortalığı düzeltti. İran Şahı Abbâs, Bağdat’ı alıp, 30 bin Ehl-i sünneti, kadın, çocuk ayırmadan kesti. Murâd Hân, bizzat giderek Bağdat’ı ve Tebriz’i geri aldı. İran askeri telef oldu. Kâbe-i Muazzama’yı 1635’de yeniden yaptırdı. Memlekette birçok imar faaliyetinde bulundu. Tütün ve enfiyeyi yasak etti. Kendisi içki içmemiştir. Avrupa tarihçileri bu padişaha iftira etmişlerdir.