ŞİİR - GÜL VE BÜLBÜL ŞİİRLERİ

Sordum sarı çiçeğe, gül sizin neniz olur?

Çiçek eydür, Derviş Baba, gül Muhammed teridir.

  .............

Okunur dilde destânın, açılır bağ-u bostanın,

Sen baktığın gülistânın, gülleri solmaz Allahım!  Yunus Emre
 

Gül, ağlama gül bize, ele diken, gül bize,

Gül olanın yüzünde, gül açılır, gül bize.

  .............

Açılalım güller ile, ötelim bülbüller ile,

Diyelim pâk diller ile, Lâ ilâhe illallah.                 Aziz Mahmud Hüdâyî
 

Güle hasret zaman ağlar, zemin ağlar;

Gülden gayrı firak ağlar visal ağlar...                   Lâedrî
 

“Gül, gül” dedi, bülbül güle, gül gülmedi gitti,

Bülbül güle, gül bülbüle, yâr olmadı gitti.               Lâedrî





 

Kangı gülşen bülbülü söyler, Fuzûlî sen kimi?

Kangı bülbül nâlesi, feryâd-u efgânınca var?

                                      Fuzûlî

Gül, gülse dâim, ağlasa bülbül aceb değil,

Zîra kimine ağla demişler, kimine gül.

                                 Bâkî
 

Zevk-i gam; dilde midir, dağda mı, tende midir?

Neşve; bülbülde midir, gülde mi, gülşende midir?

  .............

Gül gülşeni terk eyledi, sohbet sana kaldı.

Bülbül, yine meydan-ı mahabbet sana kaldı.

                                          Nâbî
 

Gül olmadan gözü yaşlıdır cihânın;

Gül olmadan bağrı başlıdır her ânın.

                          Lâedrî
 

N’ola tâcım gibi başımda götürsem daim,

Kademi nakşını ol Hazret-i şâh-ı Resûlün.

Gül-i gülzâr-ı nübüvvet o kadem sahibidir,

Ahmedâ durma, yüzün sür kademine o gülün.