Komşuluk, insanları ve âileleri birbirine bağlayan mânevî bir bağdır. Asrımızda çeşitli işlerimizden dolayı, hemen hemen her gün yüz yüze bakarız. Bu sebepledir ki, atalarımız; “Ev alma, komşu al!” diyerek, iyi komşular edinmemizi tavsiye etmişlerdir.

İnsan, kendi malını, canını ve nâmusunu nasıl korursa, komşusunun malını, canını, iffet ve nâmusunu da öylece koruması ve onların haklarına riâyet etmesi lâzımdır.

Komşunun komşu üzerinde 10 hakkı vardır:
1- Çağırınca dâvetine gitmek.
2- Borç istediği zaman borç vermek.
3- Hastalanınca ziyâretine gitmek.
4- Yardım isterse, yardım etmek.
5- Başına bir belâ gelirse, teselli etmek ve üzüntüsünü paylaşmak.
6- Sevinçli günlerinde, sevincine ortak olmak.
7- Ölünce cenâzesine gitmek ve defin işleriyle meşgul olmak.
8- Yolculuğa çıktığı zaman, evini ve ev halkını kollayıp gözetmek.
9- Ondan gelecek bütün sıkıntılara katlanmak.
10- Onunla kavga ve münâkaşa etmemek ve iyi geçinmek.

Birgün Hazret-i Âişe “radıyallahü anhâ” vâlidemiz, Peygamber “sallallahü aleyhi ve sellem” efendimize sordu: “Ey Allahın Resûlü! İki komşum var. Önce hangisine yardım edeyim?” “Kapısı sana yakın olandan başla!” buyurdu.

Saksafon çalan kimsenin burnunun ucundaki siyahlığı sol göz, çenesini de sağ göz kabul ederseniz ikinci bir yüz daha görürsünüz.

Hoca, ne günler görür,
Birgün hanımı ölür.

Ne gözünden akar yaş,
Ne de gösterir telâş.

Fakat merkep ölünce,
Hüzün çöker içine.

Eşi dostu çatarlar,
Hocaya laf atarlar.

“Karın öldü tınmadın,
Ah edip acınmadın.

Şimdi sanki yastasın,
Merkep için hastasın.

Düşünüyoruz da hep,
Bulamıyoruz sebep!”

Hoca bunu dinledi
Sonunda cevap verdi:

Hanım öldü koştunuz,
Elbirliği coştunuz:

“Hoca yazık tasana,
Biraz bize baksana!

Durma öyle hep üzgün,
Eli ayağı düzgün.

Buluruz iyisini,
Sen çıkarma sesini!”

Diye hoş söz ettiniz,
Tekrar baş göz ettiniz.

Merkep öldü her kime,
Baş vurduysam semtine,

Hiç kimsecik gelmedi,
Hâlin nedir demedi.

Kaldım böyle merkepsiz,
Teslim edin hakkı siz!