Bundan 200 sene öncesine kadar ne patates, ne domates, ne de şeker vardı. Hâl böyle olunca, yemekler salçasız yapılır, çay ve kahveler şekersiz içilirdi. Hele cips diye bir kelime hiç bilinmezdi.

Patates ilk defa Şili’de yetiştirildi. Yerliler tarafından kullanılan bu bitki, 1577 yılında Sir Francis Drake tarafından güney Şili topraklarından alınıp İspanya’ya getirildi. İtalya, İrlanda derken Avrupa’da yavaş yavaş yetiştirilmeye başlandı. Avrupa’da kısa sürede yaygınlaşan patates, 1800’lü yıllarda Osmanlı topraklarında da yetiştirilmeye başlandı. Halk patatesi öyle sevdi, öyle beğendi ki, gelir gelmez, zamanımızda olduğu gibi sofraların gözdesi oldu.

Osmanlının ilk yemek kitaplarından 1844 yılında Mehmet Kâmil tarafından yazılan “Melceü’t-Tabbâhin” ve Ali Eşref Dede’nin “Yemek Risalesi”nde gerçek tadı hâkim kılan has Osmanlı yemekleri tariflerinde domates ve patates yer almaz. Şeker, o dönemlerin en lüks maddelerindendi. Dünyada çok az bulunuyordu ve çok pahalı idi. Şeker, ilk defa Osmanlılara Ukrayna’dan ithal edildi. Önce Osmanlının zengin konaklarına, sonra da diğer evlere yavaş yavaş girdi. O tarihlere kadar tatlılar, balla veya pekmezle tatlandırılırdı...