İyi bir arkadaş, hem dünya hem de ahiret için büyük saadettir. Çok az bulunan bir hazinedir. Kişi iyi bir arkadaşa sahip olunca, çok hamdetmelidir. Böyle bir arkadaş bulmak, hele bu zamanda çok zordur.

Kötü bir kimse ile görüşüp onu yola getirmek, çok faydalı ise de bu tehlikelidir. Çünkü, başkasını kurtarmak için çalışırken kendisi de o kötülüğe bulaşabilir. Evliyâ, islâm büyükleri birçok kötü ahlâklı kimseleri yola getirmişlerse de, bunu herkes yapamaz.

Kötülüğün bulaşması, yayılması çok kolaydır, süratli olur. İnsanları kötülüğe çekmek, otobanda ilerlemek gibi kolaydır. Çünkü nefs, kötülüğe çekmek için elinden gelen kolaylığı göstermektedir. İyiliğe çekmek ise, dikenli, engebeli yolda ilerlemek gibi zordur. Çünkü nefs bu yolda ilerletmemek için elinden gelen zorluğu gösterir. Abdülhakîm-i Arvâsî hazretleri buyurdu ki:

“Cüzzam çok bulaşıcı bir hastalıktır. Buna rağmen, sağlam bir insan, cüzzamlı bir kişinin yanında yedi sene kalsa, aynı kaptan yese içse, bu kimseye cüzzamın geçmeme ihtimali vardır. Fakat bir binada kötü bir insan olsa, başka bir odada, dairede dahi kalsa, ondaki kötü huyların sağlam insanlara geçmeme ihtimali yoktur. Mutlaka geçer. Kötülükler çabuk yayılır, çünkü nefsimiz kötüdür.”

Bunun için kötü kimselerden aslandan kaçar gibi kaçmalıdır. Hatta, böyle kimseler aslandan daha tehlikelidir. Aslan nihayet insanın ölümüne sebep olur. İmanı varsa Cennete gider. Fakat kötü kimse, insanın imanını da çaldığından, hem dünyasını, hem de ahiretini mahveder.

Denize açılmaya hazırlanan bir Karadenizliye, arkadaşı Dursun sorar:

- Yahu, senin baban, büyükbaban, hep denizde öldüğü hâlde, sen hâlâ denize açılmaya korkmuyor musun?

- Seninkiler nerede öldü?

- Yataklarında tabi

- Peki, sen her akşam yatmaya korkmuyor musun?