Her devirde olduğu gibi, sinsi düşmanların günümüzdeki temsilcileri de, kendilerine islâm âlimlerini hedef seçtiler. Bunları kötülemek için ne gerekiyorsa yapıyorlar.

İmâm-ı Âzam, İmâm-ı Gazalî, İmâm-ı Rabbanî... gibi islâm büyüklerini her fırsatta kötülüyorlar. Bununla da yetinmeyip, sinsi düşmanlığı temsil eden, kendilerinden önceki kuklaları göklere çıkarıyorlar. Bir kimsenin gerçek niyetini anlamak için, övdükleri ve kötüledikleri kimselere bakmak kâfidir.

Tabiî bu arada, Hallacı Mansur, Hacı Bektaş-ı Velî ve Mevlânâ... gibi gerçek mânâda büyüklerden de bahsediyorlar. Bunlardan bahsetmelerinin iki sebebi var:

Birincisi, dikkati çekmemek, bunların arasına yukarıdaki kimseleri de karıştırarak, işin aslını bilmeyenleri kandırmak.

İkincisi, bu zatların kapalı, izaha muhtaç çok sözlerinin oluşu. Bu sözlerini, istedikleri gibi izah ederek, dine zarar vermek.

Meselâ; Mevlânâ hazretleri, “Kim olursan ol, yine gel!” demiş. Bu kapalı bir söz olup, izahı gerekir. İstismarcılar, bu sözü esas alıp; “Bak, Mevlânâ, kim olursan ol, yine gel, diyor. Dinli dinsiz ayırımı yapmıyor. Herkesi sevmeliyiz. Herkesi kardeş bilmeliyiz.” diyerek, dinsizlik olan hümanizmi aşılıyorlar.

Hâlbuki, Hazreti Mevlânâ; “Kim olursan ol gel! Biz kimsenin geçmişine bakmayız, geçmişine tevbe edip, Müslüman olan kimseyi, bağrımıza basarız, kardeş biliriz.” diyor. Kâfirleri de kardeş biliriz, demiyor. Demez, çünkü Kur’ân-ı kerîm; “Ancak Müslümanlar kardeştir.” diyor.

I. Dünya Savaşı’nın galip devletleri, 1919’da yurdumuzu kâğıt üzerinde parselleyip, bunu uygulamaya başladılar. Başta İngiltere olmak üzere, Fransa, İtalya ve Rusya tarafından, İstanbul da dahil olmak üzere, güzel yurdumuzun birçok yeri işgal edildi. Bu arada, Yunanistan da, Avrupa devletlerinin teşviki ile 15 Mayıs 1919’da İzmir’i işgal etti.

Bu tarihten sonra, yurdun her köşesinde teşkilâtlar kurularak, düşmanlara karşı mücadeleye başlandı. 3 yıl 3 ay 25 gün süren acılı günlerden sonra, Türk Ordusu 9 Eylül 1922’de İzmir ve yurdumuzun büyük bir kısmını kurtardı