Yardım edilecek ihtiyaç sahiplerinin teşhir edilmemesi, utanacak durumlara düşürülmemesi ve yardımların rahatsız edici durumlara yol açmadan yapılması esastır. Dinimiz sadakanın, yani yardımın gizli verilmesini tavsiye etmektedir. Öyle ki, sağ elin verdiğinden sol elin haberi olmamalıdır.

Osmanlılar, İslâm dininin gösterdiği bu nezaketi tatbik etmek üzere, sadakayı verenle muhtaç olanın birbirini dahi görmemesi için belirli yerlere sadaka taşları dikmişlerdir. Bu mermer sütunlar yüksektir ve tepesi çukurdur. Hayırseverler buraya fakirler için para bırakır, ihtiyaç sahipleri de kimse ile muhatap olmadan bu paradan ihtiyaçları kadar alırlardı! İstanbul’un değişik bölgelerinde, o taşlardan bazıları tarihî eser olarak korunmaktadır.

İşitiyorum ki; güneşin doğuşu ve batışı pek güzel, dere kenarında suyun üzerine doğru sarkan ağaçların manzarası pek lâtifmiş... Ve havada uçan kuşlar, uçuşan rengârenk kelebekler de görülecek şeylerden imiş.
İşitiyorum ki; geceleri ay ışığı altında görünen manzara da bir başkaymış. Deniz içinde beyaz yelkenli gemiler akıp gidermiş.  
İşitiyorum ki; çiçeklerin renkleri pek lâtif imiş. Dereler, dağlar, çayırlar, sular, ormanlar, özellikle fecir zamanları o kadar güzel, o kadar şirin imişler ki; bu kadar azamet ve ihtişam karşısında insan, bunların yaratıcısını tevekkül eder, Rabbine secdeler edermiş. 
Fakat ben, ne o gürültüsünü işitmekte olduğum denizi, ne o binbir renkli çiçekleri, ne gökyüzünü, ne güneşi, ne kuşları göremediğimden dolayı müteessir değilim. Bu hâlimle de çok şükür secde ediyorum.
Şu fâni alemin güzelliklerinden hiçbirini arzu etmiyorum. Cennette göreceğim ama, bu fâni âlemde de bir kerecik görebilseydim anacığımı!..