Resûlullah efendimiz zamanında Şam’da bir Yahudi hahamı vardı. Birgün Tevrat okurken, 4 sayfada Peygamber efendimizin mübârek ismine rastladı. İslâm dinine büyük bir kin besliyordu. Hasedinden bu 4 sayfayı yırtıp yaktı.

İkinci gün Tevrat’ı okumaya başladığında, bu sefer 8 sayfada Peygamber efendimizin mübârek ismine rastladı. O sayfaları da yırtarak yaktı.

Üçüncü gün, bu sefer 20 sayfada Peygamberimizin ism-i şerîfini gördü. Bu defa düşünmeye başladı. Kendi kendine; “Her isim gördüğüm sayfayı yırtarsam kitap bitecek. Bunda bir hikmet olması lâzım.” dedi. İçine bir ateş düştü.

O sıralarda Peygamberimizin İslâmiyeti yaydığını duymuştu. Uzun bir yolculuktan sonra Medine’ye geldi. Fakat, Peygamber efendimiz vefât edeli 4 gün olmuştu. Haham bunu duyunca, kendinden geçip ağlamaya başladı. O sırada hazret-i Ali buyurdu ki:

- Ey yabancı! Kimsin ve neden ağlıyorsun?

- Ben bir Yahudi hahamıyım, Şam’dan geldim.

- Tevratta Peygamber efendimizin ismini gördükçe sayfalarını yırtan sen misin?

- Evet, bunu nereden bildin?

- Sizin geleceğinizi Resûlullah efendimiz haber verdi.

Hahamın İslâm dini hakkında hiç şüphesi kalmadı ve Kelime-i şehâdet getirip, orada Müslüman oldu.

 Birer kız çocuğu sahibi iki anne birgün misafirlikte sohbete başlarlar:

- Eee, sizin kızdan ne haber?

- Valla işte ne olsun? Biliyorsunuz, işe girdi geçen sene. Başını kaşıyacak vakti yok. İlk başlarda geceleri fazla mesai yapıyordu. Sonra hafta sonları da çalışmaya başladı. Patronu işinden memnun kalmış ki, her işi ona veriyormuş. Derken Ankara seyahatleri başladı. Bizimki çanta sekreter gibi, patron nereye o oraya. Sonra Paris seyahatleri filan, en sonunda, “Bu iş böyle olmayacak.” dediler, patronu ev tuttu. Deli gibi çalışıyor evlâdım. Ee, peki sizinkinden ne haber?

- Valla bizim kız da böyle kötü yola düştü ama, ben sizin kadar güzel anlatamıyorum.