Güzel ahlâk sahibi olmak için, anne ve babaya, kardeşlere, komşulara, akrabalara ve diğer insanlara iyi davranmak, hoşgörülü ve merhametli olmak, yoksullara, yetim ve öksüzlere yardım etmek, hastaları ziyaret etmek, dargınları barıştırmak, davranışlarda doğru ve ölçülü olmak lâzımdır.

Gasp, zina, hırsızlık, gıybet, adam öldürmek, kibir, öfke, kin, alay, hased, söz taşımak, kıskançlık, kötü lâkap takmak, hıyanet ve zulmün her çeşidi günahtır. İftira etmek, dedikodu yapmak, lâf taşımak, Müslümana yakışmaz.

Allaha inanan ve O’ndan korkan kimse, O’nun emir ve yasaklarına riayet eder. Hiç kimseye kötülük etmez. Kendine edilen kötülüğe sabreder. Kusurlarına tevbe eder. Çalışırken, alış-veriş ederken, kimsenin hakkını yemez. İlim ve ahlâk sahiplerine saygı gösterir. Arkadaşlarını sever ve kendini sevdirir. Kimseyi çekiştirmez, kimseye sert davranmaz. Malı ve mevkii herkese iyilik etmek için ister. Kendini beğenmez. Allahü teâlânın her an gördüğünü ve bildiğini düşünerek hiç kötülük etmez. Kısacası, Allahü teâlâdan korkan, herkese faydalı olur.

Peygamber efendimiz, Medine’den 12 000 kişilik bir ordu ile gelerek, harp etmeden Mekke-i Mükerreme’yi 630 yılında teslim aldı. Düşmanlarına da; “Sizin hiçbirinizi, sorguya çekecek değilim. Gidiniz, hepiniz serbestsiniz!” buyurdu.

Kâbe’yi putlardan temizledi ve Hazret-i Bilâl, Kâbe’nin damına çıkarak Mekke’de ilk ezânı okudu. Müslümanlar; göç ederek ayrıldıkları Mekke, Kâbe ve vatanlarına, böylece yeniden kavuşmuş oldular.