İmanın temeli ve en kuvvetli alâmeti, Allahü teâlânın sevdiklerini sevmek ve sevmediklerini sevmemektir. Allahü teâlânın en çok sevdiği, Resûlü Muhammed aleyhisselâmdır. Onun da en çok sevdiği Ehl-i beyti ve eshâbıdır. Hadîs-i şerîflerde buyuruldu ki: “İmanın temeli ve en kuvvetli alâmeti, Allah dostlarını sevmek ve O’nun düşmanlarına düşmanlık etmektir.” “İslâmın esası, bana ve Ehl-i beytime sevgidir.” “Size iki şey bıraktım: Allahın kitabı ve Ehl-i beytim. Bunlara uyan, hidâyet üzere olur. Uymayan sapıtır.” “Ehl-i beytim, Nuh aleyhisselâmın gemisi gibidir. Onlara tâbi olan, selâmet bulur. Geri kalan helâk olur.” “Allah, kızım Fatıma’ya ve onun zürriyetinden gelenlere Cehennemi haram kıldı.” “Vallahi Ehl-i beytimi sevmeyenin kalbine îman girmez.” Eshâb-ı kirâm, “Yâ Resûlallah! Ehl-i beyt kimlerdir?” diye sordular. O esnada, Hazret-i Ali geldi. Mübârek paltosu altına aldılar. Fatımatüzzehra da geldi. Onu da yanına aldılar. Hazret-i Hasan ve Hazret-i Hüseyin geldi. Onları da, birer yanına alarak buyurdular ki: “İşte benim Ehl-i beytim bunlardır. Ya Rabbî, bunlardan kötülüğü kaldır ve hepsini temiz eyle!” Ehl-i beyti sevmek, âhırete îman ile gitmeye ve son nefeste, selâmete kavuşmaya sebep olur. Ehl-i beyti sevmek, her mümine farzdır.