Çocuklar da âhırette ana ve babalarına şefaat edeceklerdir.

Hadîs-i şerîflerde buyuruldu ki:

“Çocuğa; ‘Cennete gir!’ denir. Üzülerek kendini yere atar. ‘Babam ve annem olmazsa girmem!’ der.”

“Çocuklar, Cennet kapısının önünde toplanırlar. Hep birden bağırıp, anne ve babalarını isterler. Bağırmaları, anneleri ve babaları oraya gelinceye ve her biri babasının ve annesinin elini tutup Cennete girinceye kadar devam eder.”

“Küçük çocuk anne ve babasını Cennete çeker. Şimdi ben, nasıl senin elbisenden tutuyorsam, çocuk da babasının elbisesinden böyle tutar.”

“Ey hanımlar! Sizden kim, kendinden önce âhırete 3 çocuk göndermişse, o çocuklar Cehennemden ona perde olur.

Orada bulunan hanımlardan birisi dedi ki:

- Yâ Resûlallah! İki çocuğu ölürse de Cehenneme perde olur mu?

- İki tane de olsa, Cehenneme perde olur.

- Yâ Resûlallah! Bir çocuğu ölse de yine, perde olur mu?

- Allahü teâlâya yemin ederim ki, eğer annesi sabredip, sevâbını Allahü teâlâdan beklerse, annesini çekip Cennete sokar.”

I. Dünya Savaşı’na girişimiz (1914); o zamanlar iktidarda olan İttihat ve Terakki Hükümetinin Almanların tesiri altında kalarak kabul ettiği bir oldu-bitti sonucudur. Bu savaş Osmanlı Devleti’nin sonu oldu ve Türkiye’ye 400 bin şehide mal olduğu gibi, savaş sonunda, o zaman başkent olan İstanbul bile işgal edildi. Mondros Mütârekesi ile Osmanlı, tarihteki rolünü kurulacak yeni Türk Devleti’ne bıraktı.

Halkımızın seferberlik dediği bu harpte, Türk Ordusu, şu 7 cephede, şan ve şerefle çarpıştı: Kafkasya, Galiçya, Makedonya, Çanakkale, Suriye-Filistin ve Irak. Savaş, bizim girişimizden, tam 4 yıl sonra, 11 Kasım 1918’de sona ermiştir. I. Dünya Savaşı’na, başta Avrupa kıtası olmak üzere, dünyanın 5 kıtasından pek çok devlet katılmış ve maddî kayıplar yanında, 10 milyondan fazla insan da ölmüştür.