Osmanlı Devleti zamanında, Ramazan ayında zenginlerin, vezirlerin ve devletin yüksek memurlarının konaklarında her akşam iftâr yapılması âdet hâline gelmişti. Âmirlerin verdiği davetlere mâiyetinin gelmesi icap ederdi.

Yemek yemeyi sevenler ve fakirler için bu yerler tam ziyâfet sofrası olurdu. Ev sahibini tanısınlar veya tanımasınlar, konağın kapısını çalınca içeri buyur edilirlerdi. Zenginler, kendileri ne yiyorlarsa gelenlere de onu ikram ederlerdi.

Asırlar boyunca Müslümanlar, istiğfâr ve tevbe ederek, duâ ve niyâzda bulunarak, îtinâ ile hazırlanmış sofraların başında iftâr vaktini beklerlerdi. Allahın emrine itaat ve ibâdet etmenin huzûr ve lezzetini yaşarlardı. İftâr vakti, duânın kabul olduğu mübârek bir vakit olduğu bilindiği için, Müslümanlar iftâr etmeye ve iftâr vaktine büyük kıymet verirlerdi.

Eskiden iftâr vakitlerinin ayrı bir havası ve başkalığı vardı. İftâr yemeklerine en fakir evlerde bile dikkat edilir, herkes hâline ve vaktine göre bol ve çeşitli yiyecekler hazırlardı.

Herkes, eşine-dostuna iftâr vermeyi büyük bir ibâdet kabul eder, bunun için çırpınırdı. Eski İstanbul’da devlet ileri gelenlerinin konaklarında, Ramazan boyunca iftâr vakitlerinde kapılar herkese açılır, her gelen bu meşhur iftar sofralarında hürmet gösterilerek ağırlanırdı. İftar, öncelikle hurma, su veya zeytin ile yapılırdı.

II. Dünya Harbi'nin sonunda insanlığı yeni bir savaştan korumak ve ülkelerin sıkıntılarına ortaklaşa çareler aramak ve insan haklarının korunmasını sağlamak gayesiyle, Birleşmiş Milletler Teşkilâtı kuruldu. 24 Ekim 1945'te 50 devletle kurulan bu teşkilâta Türkiye de kurucu üye olarak katılmıştır. Birleşmiş Milletler'in dünya barışına bazı faydaları olmuştur.

En son 28 Haziran 2006 tarihinde Karadağ'ın da üye olmasıyla BM'ye üye ülke sayısı 192'ye ulaştı.

BM üyeleri itibarıyla çok büyük farklılık gösteriyor. Nüfusu 1 300 000 000’nu aşan üyesi (Çin) de var, orta ölçekli bir kasaba büyüklüğünde olan üyeleri de var.

Yüzölçümü 17 000 000 km2’yi geçen üyesi (Rusya) de var, yüzölçümü 2 km2’nin altında üyesi (Monako) de var.

Türkiye'deki ilçelerin ortalama ilçe yüzölçümü 976 km2. Yüzölçümü 1000 km2'nin (Türkiye'nin 780'de biri) altında BM üyesi 20 devlet var. Orta büyüklükte bir şehir nüfusu olan 500 binin altında ise BM üyesi 30 kadar bağımsız devlet bulunuyor.