Eski Ramazan iftarlarının bize mahsus güzel âdetlerinden biri “diş kirası”dır. Misafirler, hâne sahibine veda ederken, bir miktar para veya değerli bir hediyelik eşya verilerek uğurlanırlardı. “Diş kirası” denilen bu hediyenin zarif gerekçesi, davetlilerin o gece zahmet edip gelerek hâne sahibinin sevap kazanmasına vesile olmasıdır. Tabiî işin aslı, bu vesile ile muhtaçlara yardımda bulunmak, onları sevindirmektir. Bu sadece Müslüman Türklere ait bir âdettir.

Fatih Sultan Mehmet dönemi sadrazamlarından Mahmut Paşa, tarihimizin ünlü cömert ve hayırseverleri arasındadır.

Her vesileyle yoksullara yardım etmekten zevk alan Mahmut Paşa, Ramazan ayı geldiğinde kesenin ağzını büsbütün açardı. Hele, konağında verdiği iftar ziyafetleri dillere destandı. Buradaki ziyafetin, başka zengin evlerinde rastlanmayan bir özelliği olduğu için...

Onun sofrasında oruç açanlar, diş kirasına ilâveten her akşam mutlaka ikram edilen nohutlu pilavın gelmesini dört gözle beklerlerdi. Dişlerine takılma ihtimali olan sert bir sahte nohut yakalama ümidiyle... Çünkü Paşa, kazanlarda pilav pişirilirken, içine nohut biçimi verilmiş altınlar da attırırdı.

İşte bu olay, hâlâ hemen herkesin bildiği ve kullandığı bir atasözümüzün doğmasına sebep olmuştur: “Kısmetinde olanın kaşığında çıkar.”

Çocukları başıboş bırakmak doğru değildir. Daha küçük yaşlarda disiplinli bir hayat sürmelerini sağlamalıdır. Çocuk belirli saatlerde belirli konularla ilgilenmelidir. Böylece çocuk, kolaylıkla disipline alışır ve daha sonra da düzenli bir hayat sürer. Ancak oyun saatlerinde onu kendi hâline bırakmalıdır. Bu da yine başı boş bırakmak sayılmaz.

Oyun saatlerinde ne yaptığını incelemelidir. Çocuk kendisine ve etrafına zarar vermeden bildiği gibi oynuyorsa mesele yoktur. Ama bu boş saatlerinde kendisine ve çevresine zararlı oluyorsa tedbir almalıdır. Kendisine ayrılan saatlerde eğlenmesini, neşelenmesini, oynamasını sağlamalıdır. Fakat yaptığı zararlı şeyleri çocuğa anlayacağı şekilde açıklamalı ve mani olmalıdır.