Osmanlı Devleti zamanında, İstanbul’un temizliğini, Subaşı’nın emrinde çalışan Çöplük Subaşısı yapmakta ve denetlemekteydi. Çöpçübaşı sokakları acemi oğlanlarına temizletirdi. Bu çöpçülerin sayısı 100 kadar olup, tıraşlı idiler ve keçe külahı giyerlerdi. Bunlar tekerlekli ve mafsallı hortumlarıyla her gece caddeleri süpürürler ve yıkarlardı.

Çöplük Subaşısı, İstanbul sokaklarındaki bütün çöp, hayvan pisliği ve kalıntıları toplatırdı. Evliya Çelebi’nin anlattığına göre bu kimseler, gündüzleri sokaklardan geçerken “Çöp çıkaran! Çöp çıkaran!” diye bağırırlar, arkalarında bir küfe ile sokakları dolaşır, birikmiş çöpleri küfelerine doldurarak deniz kenarına atarlardı. Sepetlerde toplanan çöpler deniz kenarlarında çamur teknelerinde ayrılır, içinde akçe, mangır veya işe yarar başka şeyler bulunursa, bunlar çalışanların olurdu.  Daha sonraları hayvanlarla çekilen çöp arabaları kullanıldı. O devirde sanayi artıkları olmadığı için, çöpler suda erir gider deniz kirlenmezdi. Hükümet, Beyazıt, Sultanahmet Meydanı gibi meydanları yılda birkaç defa temizletirdi.

Çarşı temizliğinden çarşı esnafı, mahâlle aralarının, meydanların, sokakların temizlenmesinden ve mesken çöplerinin toplanmasından da Arayıcı Teşkilâtı sorumluydu. Çarşı temizliği için yapılacak harcamalar, “Avarız Sandığı” denilen esnaf sandıklarından karşılanıyordu. Çöpçülük ve lağımcılık gibi hizmetler Evliya Çelebi’nin naklettiğine göre; ekseriyetle Ermenilere gördürülürdü. Mahâlle temizliği ise, İslâmî bir gereklilik sayıldığından, sorumluluğu mahâlle imamına bırakılmıştı. Çöplük Subaşılarının gündüzleri kol gezerek çarşı pazarın, mahâlle aralarının temizliğine dikkat etmek, bozulmuş kaldırımları tamir etmek, harap binaları Mimarbaşına haber vermek gibi görevleri vardı.

Bir tepe üzerindeki eve 9 dakikada gidip gelen bir bisikletli, tepeye çıkmak için inişin 5 katı zaman harcıyor. Bu kişi tepedeki eve kaç dakikada ulaşır?                (Cevabı yarın)